Κερένσκι νο1 – Κερένσκι νο2

Η σούπα των δυο μαγείρων, ξίνισε, κι ο οπορτουνισμός, ξίνισε.Οργίασαν το λαό, οι λεξιπλάστες. Βλέπε εσύ που είσαι στην τιμωρία, λαέ σου στέκει ανυποταγή, βοή μεγάλη ανέμων, των προλεταρίων σάλπισμα. Γροίκα τους γδούπους, πάνου-κάτου, το φως, καίγεται, και τώρα θωράκισαν. Το κάψαν οι «αριστεροί», οι κοπροκερένσκι οπορτουνιστές. Το κάψιμο δε σταματά, γλύφει ως το σβήσιμο της αριστερής παραμυθάς. Ο λαός μπορεί να γίνει ατσάλινη γροθιά και να νικήσει, και τα αφεντικά τους, τους μπουρζουάν.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας και μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

 

 

Share Up To 110 % - 10% Affiliate Program

Advertisements

Στο αντίπαλο στρατόπεδο.

«Στο αντίπαλο στρατόπεδο».

Τους φούσκωσαν με ελπίδες, φαμφάρες, τα τακίμια των καπιταλοφασιστοπορτουνιστών. Τους μπέρδεψαν με 1000 λέξεις, που δεν εννοούν τίποτα άλλο, φτώχεια κέρδη, φτώχεια κέρδη, ακόμα πιο πολλά, ενώ ο ύπνος, βαθιά κρατεί.
Τους μπέρδεψαν, γιατί χαμερπείς, δουλόχαρος, και δουλοχάφτης παραμένει ο λαός, ποτισμένος με δηλητήριο οχιάς, ψέμα οχετός.
Κι αυτοί η αρχιτεκτόνισσα, είναι η μπουρζουαζία, κείνα τα κοπρογεννή τέρατα,(κοινώς κηφήνες).
Τώρα, σέρνονται στα βαλτόνερα, ανθρώπινα όν είναι, σκουλήκι άθλιοι, τίποτα απ’ το τίποτα.
Είναι τίποτα, είναι στο αντίπαλο στρατόπεδο, στα βούρκα τα σαπισμένα, έρπονται, έχουν κολλήσει σαν μύγες, και είναι σπιούνοι, γλυφολαμόγια, τομαρόφιλα, αδαής όντα, που ψάχνουν την θύρα της λευτεριάς, την ανυποταγή τους, το φως της οργής, το τρύγος της.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.
Η διδαχή, όπλο διαχρονικό στα βάθη των αιώνων.
Το σάπισμα γεννιέται, ύστερα απ’ την άρνηση της διδαχής στον άνθρωπο.
Στον τυφλό άνθρωπο, που ψάχνει το φως του, ψάχνει το υλικό, το ιδανικό, που δεν καίει η κάυτρα η ζωή στο παρασιτικό παρών.
Ψάχνει τα χαμένα όνειρα του χτες.
Τα όνειρα που οδηγούν σε ένα νέο ταξίδι, τσα ανθρωπότητας, να διδάσκονται και οι διδαχούντες,να τραβούν εις την καρδιά του φωτός.
Κι άνθρωποι εξευγενίζονται, να γίνονται ανώτεροι, νέου τύπου άνθρωποι στη νέα κοινωνία, εκείνων των μαζών που θα οικοδομούν στο αύριο του κόσμου, στην αυγή του.
Εγώ είναι εδώ, εσύ είσαι κι φτάνοντας την κορυφή, με νίκησες, με πέρασες, είσαι το δέος κι η δύναμη για την κατάκτηση του πλούτου που παράγεις.
Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε εμείς, ο λαός ο δυνατός, που θέλει να πάει μπροστά, ο λαός που έμαθε ότι η ζωή του ανήκει, και ότι θα την πάρει, η στιγμή είναι κοντά, που η οργή του, θα χτίσει σαν βγάλει το παλιό και θεμελιώσει ο νέο, την ανθισμένη ονειρεμένη εποχή, που η επιστήμη θα είναι για τον άνθρωπο, κι ο άνθρωπος για την επιστήμη, ένας λαός επαναστατημένος, μπορεί να δώσει έναυσμα για εκείνη την εποχή τη μέλλουσα, σοσιαλισμού κομμουνισμού, ευγένειας και ευλογίας του ανθρώπου, ότι το πιο ιερό γέννημα στη γης,

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Τα έργα στις μέρες μας μεγάλα, κι κυκαιώμανη τέφρα σμπαραλιάζει τα όνειρα των λαών. Τα έργα που μένουν στις μέρες μας, είναι η τεφρόμενη γης, και τα όνειρα του λαού, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Το φως στις μέρες μας, κινδυνεύει να γίνει όμηρος των αστών, και το παιχνίδι, μπαλάκι, ρίχνεται από την πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Βλέπεις, διπλωματική υπηρέτες των αστών είναι οι οπορτουνιστές, που εσύ λαέ άμοιρε και απληροφόρητε κινδυνεύεις λόγω συνέχισης των, να βρεθείς θύμα πολιτικών συγκρούσεων για τα κέρδη, βγαλμένα μέσα απ’ το αίμα.
Το πολιτικό προσωπικό της οπορτουνιστικής πτέρυγας εγγυάται τα κέρδη και το χάος, και ένα λαό έτοιμο να κατασπαράξουν οι λύκοι οι μονοπωλιακοί,
Ανυπεράσπιστο, απ’ τα δεινά που θα δημιουργήσουν οι ίδιοι.
Εξάλλου πως θα μπορούσε, η οπορτουνιστική αριστερά του Κύρκου, αυτό το μόρφωμα, να μην προδώσει τις αξίες και τα ιδανικά τους αγώνες του Ελληνικού λαού και του Ευρωπαϊκού.
Να τις παραδώσει, όλες τις αξίες και ότι έχει απομείνει, στα ιμπεριαλιστικά θεριά.
Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι η θηλιά στο λαιμό, μαζί κι μαμά ο καπιταλισμός τους, κι υγιής επιχειρηματίες τους, δηλαδή αυτό το μόρφωμα των οπορτουνιστών, των αστών και των ναζιστικών, μόρφωμα.
Η συνταγή να γλιτώσουν απ’ το λυντσάρισμα των άλλων είναι η συντριβή τους, για να ξημερώσει η αυγή και το αύριο. Νίκος Μπελογιάννης.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ελληνικέ Λαέ σε πλάνεψαν.,

Ελληνικέ Λαέ σε γέλασαν
Ξανά Κερεσυανά απολιθώματα
Και τώρα σου τάζουν ζωή στα ψίχουλα,
Ζωή ασκητή.
Οργάνωσε το σήμερα για να έχεις το
Αύριο.
Πάλεψε, γίνε πρωτοπόρος,
Η ελπίδα είναι στη λευτεριά σου,
Απ’ το ζυγό της εκμετάλλευσης του
Τυρανικού καθεστώτος.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η πασοκατζίδικη μούμια, ξαναζωντανεύει μες στο ΣΥΡΙΖΑ για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Παπανδρέου, μεγάλη, βαρύγδουπη λέξη, τι είναι, όνομα, η ίδια η μούμια, η είναι κουφάρι που έμεινε στο χρόνο που σάπισε στο χτες, και πήρε κυτταρογένεση στο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάρε μουζίκε το αίμα που ρούφηξε από το 81, και χτύπα,
Μες στην ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ οπορτουνιστική φάρα.
Πάρε το βόλι το λαϊκό, και όρμησε, στον θεμελιωτή της οπορτουνιστικής ομάδας, κι αφάνισε την.
Αφάνισε και τον ιδιόχειρα Λεωνίδα Κύρκο, το απόσταγμα της μπόχας των μπουρζουάδων.
Υπηρέτη των χλιδωοικογενειών, σφαγέα των ονείρων, της ευημερούσας κοινωνίας.
Η ευμάρεια των λαών, έγινε και αυτή μούμια, σαν το ΠΑΣΟΚ, χάρις του ιδιόχειρα οπορτουνιστή. Αυτού του θαυμαστή του μεγάλου ονείρου, να δει τον καπιταλισμό, εξανθρωπισμένο και την πείνα να οργιάζει από τον εκμεταλλευτή κι ο θύτης και το θύμα, να κατοικούν μαζί.
Εργάτης, δούλος και αφέντης να συνευρίσκονται, για τα κέρδη των.
Κέρδη από τους πολέμους, κέρδη, κέρδη.
Εμπόριο ο θάνατος ο ιμπεριαλιστικός, αυτό έγραψες φάρα ρεφορμιστική, οπορτουνιστική κρεμάλα.
Το θάνατο και τα κρεματόρια, η μούμια σου βρυχάται στο ΣΥΡΙΖΑ κείτεται.
Παπανδρεϊκό ομοίωμα, γεννάται.
Κι η ΠΑΣΟΚκατζίδικη μούμια, ξαναζωντανεύει μέσ’ το ΣΥΡΙΖΑ, για να υπηρετήσει, το κεφαλαιοκρατικό απόστημα.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής – Συγγραφέας Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την
Αιχμάλωτοι των μπουρζουάδων. Οι κοιμισμένοι ψηφοφόροι. Δείτε τους.
Ακουμπήστε τους. Το αίμα δεν κυκλοφορεί στις φλέβες τους, μούδιασε η ψυχή τους, τα μάτια τους, πάγωσαν βλέποντας μόνο κάτω.
Ζητούν βοήθεια, μα δεν τη νιώθουν, κι ότι πρέπει να την πάρουν, υλική η μη.
Δεν έχουν θάρρος, μονάχα φόβο απ’ το καθεστώς το λιθομένο, το τυρανικό μόρφωμα που λέγετε καπιταλιστική ανθοφορία, κέρδη για τη δράκα των πλουσίων.
Εκπέμπουν sos σε λάθος κατεύθυνση, και πως εξάλλου θα σωθούν, ψηφίζοντας κείνους που τους βάζουν στο λαιμό τη θηλιά, κείνους που ψήφισαν με χέρια και με πόδια το Μάαστριχτ.
Πώς να σωθούν, όταν οι ίδιοι βγάζουν τα μάτια τους, υποστηρίζοντας τους υποκλιμένους στην βαρβαρότητα, αυτούς τους υπηρέτες των μονοπωλιακών συμφερόντων, τους ίδιους τους ιμπεριαλιστοφάγους. Το SOS, μόνο θα το πάρεις απ’ την ενωμένη πάλη του λαού.
Σήκωσε λοιπόν το κεφάλι ψηλά. Το βλέμμα σου να στραφεί στον ουρανό, στο καθάριο όνειρο του μέλλοντος.
Σήκωσε τα χέρια σου ψηλά, σχημάτισε τη γροθιά, κι ο φόβος θα έχει φύγει, κι οργή θα γίνεται αυλάκι μετά ποτάμι, και έτσι θα πνίξει το άδικο κι αυτό που το γεννά.
Υπάρχει λοιπόν παράθυρο στον ήλιο, υπάρχει ελπίδα, καν την πάπυρο αναμμένο και κράτα την ψηλά, μπορείς να δεις το όνειρο σου, στον ήλιο να έρχεται στο μεγάλο και τρανό πάπυρο. Μπορείς να γίνεις ο ίδιος δύναμη, στόμιο γιγάντιο, αρκεί να ξέρεις ότι το παλιό σάπισε, και το νέο ανατέλλει,
Κι ότι χιλιάδες πολλές γροθιές μπορούν το παλιό το σάπιο να γκρεμίσουν μπορείς λοιπόν, ανέγνοιαστε ψηφοφόρε, να ‘γκαστείς παίρνοντας απόφαση, ότι δεν πάει άλλο, φτάνει, ως εδώ, πρέπει να νικήσω τον ύπνο μου, που μου χάρισαν των αστών οι υπηρέτες, κι εγώ τον πληρώνω και οι γενιές που έρχονται, μπορώ να στέκομαι όρθιος με το μυαλό καθάριο, να δώσω κι εγώ, ώθηση στη λευτεριά του κόσμου.
Μπορώ με τη γροθιά μου, με τη ψήφο μου, να χτίσω τη συμμαχία του λαού, αυτή που θα δώσει SOS, ελπίδα και ανάσα ώστε τα πλούτη να μην ιδιοποιούνται απ’ τους ιμπεριαλιστοφάγους, κάνοντας τα πολεμοφόδια να με σκοτώνουν. Γι αυτό τώρα που είναι νωρίς ιδιοποίησε τον πλούτο που παράγεις ψηφίζοντας ΚΚΕ – Κοινωνική Συμμαχία, του λαού στήριγμα, την κοινωνικοποίηση του πλούτου, την ανθοφόρα σοσιαλιστική ευημερία.

Μανώλης Δρακάκης ποιητής.

Οι εχθροί έρχονται με τη μάσκα του φίλου.

Οι εχθροί έρχονται πάντα με τη μάσκα του φίλου,
Κοίτα το φως του ήλιου είναι μόνο αλήθεια, ξεδιακρίνει μαύρο με άσπρο.
Ως εδώ, ο ήλιος είναι και θα είναι πάντα φίλος στον άνθρωπο.
Οι άνθρωποι δεν είναι πάντα φίλοι, δεν είναι σαν το κρυστάλλινο νερό, που το γεύεις και νικάς με αίσθηση στον άνθρωπο.
Οι ακοινώνητοι στην κοινωνία δίχως νοηματικότητα , έχουν κύριο ρόλο βουλιμίας, η μοχθηρότητα.
Οι εχθροί είναι εκείνοι, οι μοχθηροί οι ακοινώνητοι, που δεν έχουν δύναμη να κάνουν κριτική, που κοιμούνται στη σάπια κοιλιά της μπουρζουαζίας, εκείνοι που δεν αρνούνται το άδικο η τον πόλεμο γύρω τους.
Είναι εχθροί, που έρχονται με τη μάσκα του φίλου, γιατί δε νίκησαν το εγώ, ώστε να περάσουν στο εμείς.
Το ατομικό, πάντα κινδύνους περικλείει η και φυλετικό μίσος.
Έτσι ο εχθρός γεννιέται φίλος και πεθαίνει στη συλλογική κοινωνία, την επιστημονικά σχεδιασμένη και οργανωμένη, τη σοσιαλιστική.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας.

Απολυταρχικός άνθρωπος

Απολυταρχικός άνθρωπος σημαίνει, ανεκπαίδευτος, εγωκεντρικός, έχει το απόλυτο της γνώμης του. Και γιατί υφλιστανται, γιατί αναπαράγει τα στοιχειά η κυρίαρχη εξουσία των αστών, η άρχουσα τάξη, και όχι μόνο διαπαιδαγωγεί τις γεννιές, μ’ αυτά τα σκουριασμένα στερεότυπα, και επιβάλει ταξικά το δρόμο των ακοινώνητων κοινωνιών, το μεσαιωνικό τρόπο ζωής, για ένακαι μόνο σκοπό, τη ροή των κερδών απρόσκοπτα, με απόλυτη σιγή.  Ο απολυταρχικός άνθρωπος, ζει στο καλούπι των κοινωνιών, που βιαίος η διαπαιδαγωγείται για να εμποδίζει την εξάλιξη προς τα εμπρός, για να σταματήσει την επόμενη πάλη ενός λαού. Η άρχουσα τάξη κυρίαρχη, αλλά δε μπορεί να έχει πρόσβαση σε λαϊκές γειτονιές, σε μεγάλα βιομηχανικα κέντρα, που κυριολεκτεί το προλεταριάτο. Γι αυτό επιστρατεύουν τον απολυταρχικό άνθρωπ, τον λαϊκιστή, γιανα ρίξει το δηλητήριο των βαρόνων του πλούτου. Όι μικρές χώρες, δε μπορούν να βγουν απ’ το λούκι, κι ότι τα βάσανα πρέπει να γίνουν συνήθεια. Κάνουν και καμία επαναστασούλα, για να δελεάζονται οι κοινώς κουτομουζίκοι, και να συνεχίσουν να τρώνε κουτόχορτο, και μασησμένο μάλιστα. Το κουτόχορτο  το σερβίρουν τα κύρια ΜΜΕ. Όμως η οργάνωση, κι η οργή, θα δέσουν στα χρόνια που έρχονται,και θα απαντήσουν οι επόμενες τάξεις των εργαζομένων, παγκόσμια. Θα απαντήσουν οι ενωμένες τάξεις των εργαζομένων παγκόσμια.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής – συγγραφέας

Το ανώτερο σχολείο είναι η ιστορία

Στην παιδεία την ανώτατη στον άνθρωπο, μια και μοναδική βάση, αποτελεί την ψυχή, της ολοκληρωμένης παιδαγωγικής μόρφωσης,
Τα ντοκουμέντα, τα ιστορικά κειμήλια, η ίδια η ιστορία καθεαυτή, η ταύτιση αυτή, με την ίδια πορεία του ανθρώπου.
Χωρίς ιστορία, ένας λαός, είναι ευάλωτος και επικίνδυνος, δεν έχει την κατάλληλη χροιά, γνωρίζει τη διαστρέβλωση της ιστορίας, διακατέχεται ότι είναι γνώστης για την ιστορία, ότι έχει στα αλήθεια παραμόρφωση.
Το κύριο που του λείπει από ένα χαρακτήρα είναι ο ιστορικός υλισμός και η ιστορική αποστολή κάθε λαού, των προλεταρίων.
Είναι ανάγκη να πάρει μαζικές διαστάσεις, η ιστορική μόρφωση, η γνώση, η ντοκουμεντοποίηση.
Κάθε λαός, του είναι κυριολεκτικά απαραίτητη, η ιστορία, η ιστορική αλήθεια, ο ιστορικός υλισμός.
Δεσπόζει, σαν μάθημα ζωής η ιστορία. Σε κάθε ζωή πρέπει να είναι στο επίκεντρο και ο υλισμός της, ως πυξίδα στα ανθρώπινα όντα.
Άρα το ανώτερο σχολείο είναι η ιστορία. Τεράστιο εφόδιο του ανθρώπου, για να μπορέσει να έχει ύπαρξη, και νόηση, μέλλον.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.