Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού είναι τα βάλτα τους, όπου μέσα βιώνουν
οι μικροαστοί, και κάθε λογής, μουζίκοι μάσα μπούκα κι ανθρωποειδή, που ζουν, τις σχέσεις παραγωγής του καπιταλισμού.
Αυτός ο τρόπος ζωής του ατόμου στον καπιταλιστικό αναρχισμό.
Στην αδηφάγα κατάσταση που ζει ο πολίτης , που δεν είναι υποχρεωμένος να ζει στα σαπιόνερα του, να βιώνει στα βούρκα του, στη σήψη του μαζί με τον αργό θάνατο που τον περιβάλει.
Είναι υποχρεωμένος, σαν μάθει ότι η αλήθεια γίνεται πείραμα, κι ίδια η ζωή του, μανία εξοστράκισης, από την φοροαφεμαξοληστεία, ότι του τάζουν τη ζωή την ιδανική, και τέλος σαν την δει την ζωή του εν τάφο, πολυτέλεια, πεταμένη σαν το τίποτα, από τους πολέμους.
Βέβαια θα ήταν μεταφυσικό αν έβλεπε ο καθείς μας τον εαυτό του νεκρό για σκοτωμένο.
Αν μπορούσε όλο αυτό το ανθρωπίδιο που ζει γύρω μου, και που είναι υποχρεωμένο να κάνει την υπέρβαση, η το άλμα, για να ζήσει μια και δια παντός κι αυτός, κι οι γενιές που έρχονται τα αχιά.
Είναι υποχρεωμένος να κάνει στα μυαλά του, μονομερή διαγραφή του μύθου που ζει.
Το μέλλον του ανήκει.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής/Συγγραφέας.

Share Up To 110 % - 10% Affiliate Program

Advertisements

Τα σύγχρονα κολαστήρια

Στο φως το ούριο, κτίζουν.
Κόσμε παραμυθένιε αποπλανημένε, ιερέ.
Παρθένα γης, παρθένος τάφος, σε άπτετε, σε λαλεί, φωνάζει-σε, την μέρα που το φως γίνηκε βουνό, ούριο λιοντάρι, τιτάνια δύναμη, κι αστράφτοντας ορμάει.
Λιονταρίσια δύναμη, φλόγα στ’ ανέμου, το φτερό. Χρειάζονται ετούτοι οι καιροί, για να κερδίσουν, οι γενιές του μέλλοντος, η ίδια η πλάση.
Γέννησε γιγάντιους ανθρώπους, στο κολαστήριο Μακρόνησος, γέννησε μαχητές, για ελευθερωτές του πνεύματος, ανάταση τα’ ανθρωπίνου νου.
Δημιούργησε, λαϊκούς ανθρώπους με τρομερή θέληση, με δύναμη, πίστη στα ιδανικά τα’ ανθρώπου, στην αποστολή του, στην τάξη τη μεγάλη της εργατιάς.
Οι κτίστες, τα λιοντάρια της Μακρονήσου γέννησαν τους ούριους ατσάλινους αετούς.
Γέννησαν, γεννιόνται, θα γεννηθούν, λιοντάρια φτερωτά, με υπέρτατη θέληση, με βοή πύρινης δύναμης, που κατεβαίνει κάτω, σαν χείμαρρος, σαν λαϊκός νικητής.
Γεννιόνται, λέοντες κι’ αετοί, δύναμη ατσάλινου ανέμου, γεννιούνται πάνω στα οδοφράγματα, γίγαντες.
Το μέλλον του κόσμου, είναι παρθένο και τον φωνά…

ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ