Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού είναι τα βάλτα τους, όπου μέσα βιώνουν
οι μικροαστοί, και κάθε λογής, μουζίκοι μάσα μπούκα κι ανθρωποειδή, που ζουν, τις σχέσεις παραγωγής του καπιταλισμού.
Αυτός ο τρόπος ζωής του ατόμου στον καπιταλιστικό αναρχισμό.
Στην αδηφάγα κατάσταση που ζει ο πολίτης , που δεν είναι υποχρεωμένος να ζει στα σαπιόνερα του, να βιώνει στα βούρκα του, στη σήψη του μαζί με τον αργό θάνατο που τον περιβάλει.
Είναι υποχρεωμένος, σαν μάθει ότι η αλήθεια γίνεται πείραμα, κι ίδια η ζωή του, μανία εξοστράκισης, από την φοροαφεμαξοληστεία, ότι του τάζουν τη ζωή την ιδανική, και τέλος σαν την δει την ζωή του εν τάφο, πολυτέλεια, πεταμένη σαν το τίποτα, από τους πολέμους.
Βέβαια θα ήταν μεταφυσικό αν έβλεπε ο καθείς μας τον εαυτό του νεκρό για σκοτωμένο.
Αν μπορούσε όλο αυτό το ανθρωπίδιο που ζει γύρω μου, και που είναι υποχρεωμένο να κάνει την υπέρβαση, η το άλμα, για να ζήσει μια και δια παντός κι αυτός, κι οι γενιές που έρχονται τα αχιά.
Είναι υποχρεωμένος να κάνει στα μυαλά του, μονομερή διαγραφή του μύθου που ζει.
Το μέλλον του ανήκει.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής/Συγγραφέας.

Share Up To 110 % - 10% Affiliate Program

Advertisements

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.
Η διδαχή, όπλο διαχρονικό στα βάθη των αιώνων.
Το σάπισμα γεννιέται, ύστερα απ’ την άρνηση της διδαχής στον άνθρωπο.
Στον τυφλό άνθρωπο, που ψάχνει το φως του, ψάχνει το υλικό, το ιδανικό, που δεν καίει η κάυτρα η ζωή στο παρασιτικό παρών.
Ψάχνει τα χαμένα όνειρα του χτες.
Τα όνειρα που οδηγούν σε ένα νέο ταξίδι, τσα ανθρωπότητας, να διδάσκονται και οι διδαχούντες,να τραβούν εις την καρδιά του φωτός.
Κι άνθρωποι εξευγενίζονται, να γίνονται ανώτεροι, νέου τύπου άνθρωποι στη νέα κοινωνία, εκείνων των μαζών που θα οικοδομούν στο αύριο του κόσμου, στην αυγή του.
Εγώ είναι εδώ, εσύ είσαι κι φτάνοντας την κορυφή, με νίκησες, με πέρασες, είσαι το δέος κι η δύναμη για την κατάκτηση του πλούτου που παράγεις.
Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε εμείς, ο λαός ο δυνατός, που θέλει να πάει μπροστά, ο λαός που έμαθε ότι η ζωή του ανήκει, και ότι θα την πάρει, η στιγμή είναι κοντά, που η οργή του, θα χτίσει σαν βγάλει το παλιό και θεμελιώσει ο νέο, την ανθισμένη ονειρεμένη εποχή, που η επιστήμη θα είναι για τον άνθρωπο, κι ο άνθρωπος για την επιστήμη, ένας λαός επαναστατημένος, μπορεί να δώσει έναυσμα για εκείνη την εποχή τη μέλλουσα, σοσιαλισμού κομμουνισμού, ευγένειας και ευλογίας του ανθρώπου, ότι το πιο ιερό γέννημα στη γης,

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Τα έργα στις μέρες μας μεγάλα, κι κυκαιώμανη τέφρα σμπαραλιάζει τα όνειρα των λαών. Τα έργα που μένουν στις μέρες μας, είναι η τεφρόμενη γης, και τα όνειρα του λαού, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Το φως στις μέρες μας, κινδυνεύει να γίνει όμηρος των αστών, και το παιχνίδι, μπαλάκι, ρίχνεται από την πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Βλέπεις, διπλωματική υπηρέτες των αστών είναι οι οπορτουνιστές, που εσύ λαέ άμοιρε και απληροφόρητε κινδυνεύεις λόγω συνέχισης των, να βρεθείς θύμα πολιτικών συγκρούσεων για τα κέρδη, βγαλμένα μέσα απ’ το αίμα.
Το πολιτικό προσωπικό της οπορτουνιστικής πτέρυγας εγγυάται τα κέρδη και το χάος, και ένα λαό έτοιμο να κατασπαράξουν οι λύκοι οι μονοπωλιακοί,
Ανυπεράσπιστο, απ’ τα δεινά που θα δημιουργήσουν οι ίδιοι.
Εξάλλου πως θα μπορούσε, η οπορτουνιστική αριστερά του Κύρκου, αυτό το μόρφωμα, να μην προδώσει τις αξίες και τα ιδανικά τους αγώνες του Ελληνικού λαού και του Ευρωπαϊκού.
Να τις παραδώσει, όλες τις αξίες και ότι έχει απομείνει, στα ιμπεριαλιστικά θεριά.
Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι η θηλιά στο λαιμό, μαζί κι μαμά ο καπιταλισμός τους, κι υγιής επιχειρηματίες τους, δηλαδή αυτό το μόρφωμα των οπορτουνιστών, των αστών και των ναζιστικών, μόρφωμα.
Η συνταγή να γλιτώσουν απ’ το λυντσάρισμα των άλλων είναι η συντριβή τους, για να ξημερώσει η αυγή και το αύριο. Νίκος Μπελογιάννης.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την
Αιχμάλωτοι των μπουρζουάδων. Οι κοιμισμένοι ψηφοφόροι. Δείτε τους.
Ακουμπήστε τους. Το αίμα δεν κυκλοφορεί στις φλέβες τους, μούδιασε η ψυχή τους, τα μάτια τους, πάγωσαν βλέποντας μόνο κάτω.
Ζητούν βοήθεια, μα δεν τη νιώθουν, κι ότι πρέπει να την πάρουν, υλική η μη.
Δεν έχουν θάρρος, μονάχα φόβο απ’ το καθεστώς το λιθομένο, το τυρανικό μόρφωμα που λέγετε καπιταλιστική ανθοφορία, κέρδη για τη δράκα των πλουσίων.
Εκπέμπουν sos σε λάθος κατεύθυνση, και πως εξάλλου θα σωθούν, ψηφίζοντας κείνους που τους βάζουν στο λαιμό τη θηλιά, κείνους που ψήφισαν με χέρια και με πόδια το Μάαστριχτ.
Πώς να σωθούν, όταν οι ίδιοι βγάζουν τα μάτια τους, υποστηρίζοντας τους υποκλιμένους στην βαρβαρότητα, αυτούς τους υπηρέτες των μονοπωλιακών συμφερόντων, τους ίδιους τους ιμπεριαλιστοφάγους. Το SOS, μόνο θα το πάρεις απ’ την ενωμένη πάλη του λαού.
Σήκωσε λοιπόν το κεφάλι ψηλά. Το βλέμμα σου να στραφεί στον ουρανό, στο καθάριο όνειρο του μέλλοντος.
Σήκωσε τα χέρια σου ψηλά, σχημάτισε τη γροθιά, κι ο φόβος θα έχει φύγει, κι οργή θα γίνεται αυλάκι μετά ποτάμι, και έτσι θα πνίξει το άδικο κι αυτό που το γεννά.
Υπάρχει λοιπόν παράθυρο στον ήλιο, υπάρχει ελπίδα, καν την πάπυρο αναμμένο και κράτα την ψηλά, μπορείς να δεις το όνειρο σου, στον ήλιο να έρχεται στο μεγάλο και τρανό πάπυρο. Μπορείς να γίνεις ο ίδιος δύναμη, στόμιο γιγάντιο, αρκεί να ξέρεις ότι το παλιό σάπισε, και το νέο ανατέλλει,
Κι ότι χιλιάδες πολλές γροθιές μπορούν το παλιό το σάπιο να γκρεμίσουν μπορείς λοιπόν, ανέγνοιαστε ψηφοφόρε, να ‘γκαστείς παίρνοντας απόφαση, ότι δεν πάει άλλο, φτάνει, ως εδώ, πρέπει να νικήσω τον ύπνο μου, που μου χάρισαν των αστών οι υπηρέτες, κι εγώ τον πληρώνω και οι γενιές που έρχονται, μπορώ να στέκομαι όρθιος με το μυαλό καθάριο, να δώσω κι εγώ, ώθηση στη λευτεριά του κόσμου.
Μπορώ με τη γροθιά μου, με τη ψήφο μου, να χτίσω τη συμμαχία του λαού, αυτή που θα δώσει SOS, ελπίδα και ανάσα ώστε τα πλούτη να μην ιδιοποιούνται απ’ τους ιμπεριαλιστοφάγους, κάνοντας τα πολεμοφόδια να με σκοτώνουν. Γι αυτό τώρα που είναι νωρίς ιδιοποίησε τον πλούτο που παράγεις ψηφίζοντας ΚΚΕ – Κοινωνική Συμμαχία, του λαού στήριγμα, την κοινωνικοποίηση του πλούτου, την ανθοφόρα σοσιαλιστική ευημερία.

Μανώλης Δρακάκης ποιητής.

Μισούρι

Μια χούφτα παράσιτα θέλουν να κάνουν κουμάντο μου στις ΗΠΑ και παντού,  τι θλιβερό για δαύτους.
Οι άνθρακες,  εκθειάζουν τους πλιατσικολόγους,  της αρπαγής του φυσικού πλούτου.  Αδίστακτο,  αιμοδιψείς,  πολεμοκένταυροι.  Νομίζουν ότι,  με το άγριο ταπεινωτικό βλέμμα τους,  μπορούν να κυριαρχούν για πάντα λες και είναι δεινόσαυροι.
Είναι επαγγελματίες,  εκμεταλλευτές,  ποιόνα του πιο μισητού ιμπεριαλιστικού τέρατος στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η λευκή φυλετική μπάτσοι και αστυνόμοι, φυλαχτείτες τόσου πλούτου αλλά και φυλάκτες από τη συντριβή τους μοιάζουμε με γλοιώδη εμετικά οντά του φυλετικού μίσους.
Το Μιζούρι, είναι μόνο η αρχή  δεν είναι μόνο η αρχή, η κόλαση, το κάλπασμα του θυμού,  μαύροι και λευκοί και λευκοί ενώστε το φως, το δίκιο, τη δύναμή σας,  ούρια να ορμά στις λεωφόρους του μέλλοντος.
Το Μιζούρι είναι η σπίθα,  σε ολόκληρη την Αμερική,  μην το αγνοείς, λαοί πρόσεξε τη φωτιά,  σαν δώσει στάχτη και μέσα της ανάδυσησει το Φως, κι συντριβή λάβει χώρα και ο λευκός η μαύρος,  βγούνε νικητές σε μια χούφτα πολεμοχαρή παράσιτα,  κάθε που θέλουν να κάνουν κουμάντο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Είναι θλιβερό για αυτούς,  τους άνθρακοσυλλέκτες,  που έπαιξαν και έχασαν στη σύγκρουση των εκλεγμένων προλετάριων λευκών και μαύρων.
Ξεσηκωμένηι Αμερική,  των μαύρων και λευκών δώσε φως ούριο, και σάλπισε τον άνεμο στα πέρατα.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας

Το τραπεζικό κεφάλαιο

Το τραπεζικό κεφάλαιο,  μεταφράζεται σε λαϊκό εισόδημα του παραγωγού,  δηλαδή είναι κοινωνικά εστιαζόμενο.  Άρπες του Λαϊκού ιδρώτα,  αρπαχτικά, φερόμενα σαν άνθρωποι,  και με νόμους,  θεσμοθετούν και νομιμοποιούν την κλοπή.  Κοιτάξτε γύρω σας και δείτε, χλιδή και έγκλημα Μπάτσοι και τρομοκρατία,  είναι αχάριστα.  Άρπες,  μια χούφτα κτηνοειδή  λυμαίνονται τα πλούτη όλης της γης.  Ενώ οι λαοί ζουν στη μιζέρια,  στη φτώχεια και στο περιθώριο,  ενώ ταυτόχρονα,  η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει,  κι ανεβαίνει σε δυσθεώρητα ύψη.  Είναι αυτά τα κτηνοειδή που εστιάζουν όλο τον πλούτο στο διατραπεζικό συστήμα το κεφαλαιοκρατικό.  Η ιστορία έχει διδάξει,  ότι κινείται ανάποδα πεθαίνει.
Η ίδια η φύση έχει δείξει ξεδιλύνει περίτρανα ότι το σάπιο διαδέχεται το νέο,  διότι ο χείμαρρος καταλύει ότι κινείται αντίστροφα.  Τα βάρη τα άχρηστα της γης, που λέει η ρήση.  Επομένως,  τα κτηνοειδή θα απολεστούν,  τα κεφαλαιοκρατικά όντα,  και ο εστιαστών παραγόμενος πλούτος,  το παραγόμενο προϊόν,  θα βρει τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του,  τον ίδιο το λαό.  Θα έχει συνολικό προορισμό,  και θα  διανέμεται στούς κατοίκους της.  Πάντα σύμφωνα με το παραγόμενο κατά κεφαλήν.
Έτσι θα δεχθεί εις την ιστορία,  ότι κάποτε υπήρχε η εφαρμογή του νόμου,  από τους ανίσχυρους λαούς  από μια χούφτα κτηνώδη όντα που λέγονταν τραπεζικοί αρπάγες.  Δηλαδή,  με επιστημονικό σχεδίο και με την ισχύ του νόμου,  απειλόντας,  ιδιοποιούσαν αμύθητες περιουσίες.
Βέβαια, το ψέμα κι αυτό επιστημονικά τοαξιοποιούσαν,  στούς φοβισμένους θρηνολόγους,  του τρίτου η του δέκατου τρίτου δρόμου.  Δηλαδή η ιστορία θα τους τιμήσει ως ραδιούργους, ως ψεύτες και τα καπιταλιστικά αρπαχτικά που δεν διστάζουν να σκοτώνουν ολόκληρους λαούς, σε πολέμους για τα κέρδη τους.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής – συγγραφέας

Πως είναι είναι ο πραγματικός άνθρωπος στην ανατέλλουσα κοινωνία.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία ο άνθρωπος πρέπει ‘χει πίστη στα ιδανικά τ’ ανθρώπινα, πρώτον, να είναι ευγενής,   δεύτερον φιλότιμος, τρίτον φιλόσοφος, τέταρτον αληθινός, πέμπτον κομμουνιστής και μαχητής της ελευθερίας και της δημοκρατίες του σοσιαλισμού κομμουνισμού.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία, ο πραγματικός άνθρωπος, είναι εκείνος ο σύγχρονος ο τεχνολογικά και επιστημονικά ανεβασμένος, αυτός ο άνθρωπος που θα γκρεμίσει το Σάπιο, το ξεπερασμένο και γερασμένο, και στη θέση του θα οικοδομήσει και θα ριζώσει του ονείρου το καινούργιο, η οργάνωση του λόγου, ο σοσιαλισμός.

Στη θέση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, ο πραγματικός άνθρωπος, θα χτίζει την ειρήνη, στην ανατέλλοντα κοινωνία, την επιστημονικά σχεδιασμένη.

Ο πραγματικός ανθρώπος, θα είναι ένας λαός, ο φιλόσοφος επαναστάτης αληθινός, μάχιμος της ελευθερίας, του σοσιαλισμού, προλεταριακός, γεννημένος για το δίκιο. Θα είναι εκφραστής καθημερινά, του νέου, ντύσει ευτυχία των ανθρώπων, ο καθοδηγητής των ανώτερων ιδανικών, του κομμουνισμού, της αταξικής κοινωνίας και της αρμονίας.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας κείμενο κοινωνικό θεωρητικό πολιτικό στο θείο ενσαρκωμένο

Σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος.

Ένα ένα τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος. Ένα ένα, τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος, εκλύουν με το χρόνο μου, στην ίδια τη σήψη του. Τα νέα φύτρα, γεννιούνται στο φως, κάθε λίγο πιο πολύ, ενώ οι σχέσεις παραγωγής στο καθεστώς, σαπίζουν, ολοένα και περισσότερο.

Έρχεται η γέννηση του νέου, όπου θα κάνει την αλλαγή σκυτάλης, από το παλιό στο νέο.

Στην αγροτική παραγωγή, ο σοσιαλισμός ως επηρεάζει ουσιαστικά, ενώ τα φύτρα, γίνονται το ένα πίσω το άλλο συνεχώς. Ίδιες ζωή που επαληθεύει, πανηγυρικώς, ακόμα και εκκωφαντικός.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην καρδιά του Σταδίου καπιταλιστικού συστήματος επωάζουν την ίδια την οικολογική παραγωγή.

Ο αγρότης έχει τις προϋποθέσεις, τον τρόπο, για να φέρει στη ζωή τα νέα φύτρα, τις σοσιαλιστικές δεν αντανακλασεις, σε μεγάλη ακτίνα.

Γιατί ο σοσιαλιστικό τρόπος παραγωγής και οικολογία, δεν μπορούν να χωριστούν. Σαν τάς σιαμαία είναι μαζί, έτσι όμως μπορεί να θρεφτεί με καθαρές τροφές, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το δικό του μέλλον ανήκει στην κολεκτιβοποίηση της την οικολογικοποίηση της παραγωγής. Η επιστημονική σκέψη και παραγωγή, ο σχεδιασμός, θα δώσει, τον προαπαιτούμενο καρπό.

Καρπό τροφή, που δε θα επηρεάζουν τον ανθρώπινο οργανισμό, απεναντίας θα φερθεί σωστά τον ανθρώπινο σώμα και θα δίνει η ίδια σε δεκάδες χρόνια μακροημέρευσης.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις δίνουν το έναυσμα για οικολογικό σχεδιασμού και παραγωγή, των καρπών, μόνο οιι σοσιαλιστικές σχέσεις, μπορούν να κτιστούν η να γεννήσουν φύτρα σοσιαλιστικής παραγωγής.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις, κτίζονται, και μπορούν να κτιστούν στην καρδιά του σάπιου καπιταλισμού που τον τρώει η σήψη. Άυτό βέβαια είναι ένα βήμα πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση, που θα καταφέρει να τουμπάρει την όψη του νομίσματος, σε όλες τις χώρες που σαπίζει σταθερά ο καπιταλισμός. Τα προλεταριακά, έχουν ιστορική αποστολή του, δίπλα οι σύμμαχοί της αγροτιάς.