Βουνά της οργής στοιβαγμένης.

Στην κόψη της γης, γνέφει,

ο ανθός της θύελλας,

θερίζει τις ακτίνες του ήλιου,

τις κάνει θυμωμένη μπάλα,

και της πυροδοτεί στη γεώσφαιρα

της γης την Ανατολή.

Στην αγαπημένη πύρινη καταιγίδα,

το φως συστέλλεται και διαστέλλεται,

γίνεται κράμα,

σίδερο και θειάφι,

κι ο θυμός κι καταιγίδα,

κατεβαίνουν πυρήνα μαζί,

σαν τν λάβα των αιώνων,

βουνά οργής,

στοιβαγμένων εμείς,

αιώνες τώρα,

που πυρπολεί

το συνειδητό προλεταριάτο.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας.

Να παρελαύνουν.

Μόνο ο Θάνατος της Μπουρζουαζίας,
μπορεί να ενώσει τους λαούς,
σε μια παλλαϊκή βάση, στο μέλλον.
Μ’ ένα χείμαρρο αγριεμένο, θυμωμένο,
να καθαρίσει τη κόπρο του Αυγεία,
όλα τα σαπίμια, όπου το μέλλον,
δε θα στοιχειοθετείται, από τιμητές και τιμημένους.
Γαντζωμένοι στα ψηλότερα σημεία,
θα περιμένουν οι ατίμητοι,
εκείνοι που δε ζήσαν ζωή,
παρά μόνο σκλαβιά πόλεμο κι εκμετάλλευση,
να παρελαύνουν, στις λεωφόρους της Λευτεριάς.

ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ