Το Πεσαβάρ δολοφονείται, δολοφονείται η νιότης του Πακιστάν

«Το Πεσαβάρ δολοφονείται, δολοφονείται η νιότης του Πακιστάν».

Το τραγούδι του μέλλοντος, εσύ Πεσαβάρ, γης αετίσια, τ’ ακούς με στους αιώνες. Ακούς το σφύριγμα των σκοτωμένων νέων, των δολοφονημένων παιδιών, ακούς κραυγές απ τα έγκατα της γης, αλλά και του μέλλοντος.
Πεσαβάρ, γης Πακιστανή οργίσου, οδήγησε τη μοίρα σου, λευτερώσου, τράβα μπρος, σεισμοί θωρούν το διάβα σου.
Σπάσε τσ’ αλυσίδες τις φυλετικές, τις θρησκευτικές, ήλιοι σε θωρούν και ουρανοί σε οδηγούνε, προλετάριοι.
Σπάσε το παραμύθι της κάστας των κυρίων, αιώνες τώρα, ως βασιλεύει στην γης την ταπεινή σας.
Ας πάρουν τα νεκρά παιδιά σας εκδίκηση, δίχως να περιμένεις Πακιστανέ της Πεσαβάρ, είστε άξιοι γιοί της ανατολής, διαβείτε.
Οι δολοφόνοι τιμωρούνται, όταν βασιλεύετε εσείς που παράγετε τον πλούτο.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Advertisements

Μισούρι

Μια χούφτα παράσιτα θέλουν να κάνουν κουμάντο μου στις ΗΠΑ και παντού,  τι θλιβερό για δαύτους.
Οι άνθρακες,  εκθειάζουν τους πλιατσικολόγους,  της αρπαγής του φυσικού πλούτου.  Αδίστακτο,  αιμοδιψείς,  πολεμοκένταυροι.  Νομίζουν ότι,  με το άγριο ταπεινωτικό βλέμμα τους,  μπορούν να κυριαρχούν για πάντα λες και είναι δεινόσαυροι.
Είναι επαγγελματίες,  εκμεταλλευτές,  ποιόνα του πιο μισητού ιμπεριαλιστικού τέρατος στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η λευκή φυλετική μπάτσοι και αστυνόμοι, φυλαχτείτες τόσου πλούτου αλλά και φυλάκτες από τη συντριβή τους μοιάζουμε με γλοιώδη εμετικά οντά του φυλετικού μίσους.
Το Μιζούρι, είναι μόνο η αρχή  δεν είναι μόνο η αρχή, η κόλαση, το κάλπασμα του θυμού,  μαύροι και λευκοί και λευκοί ενώστε το φως, το δίκιο, τη δύναμή σας,  ούρια να ορμά στις λεωφόρους του μέλλοντος.
Το Μιζούρι είναι η σπίθα,  σε ολόκληρη την Αμερική,  μην το αγνοείς, λαοί πρόσεξε τη φωτιά,  σαν δώσει στάχτη και μέσα της ανάδυσησει το Φως, κι συντριβή λάβει χώρα και ο λευκός η μαύρος,  βγούνε νικητές σε μια χούφτα πολεμοχαρή παράσιτα,  κάθε που θέλουν να κάνουν κουμάντο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Είναι θλιβερό για αυτούς,  τους άνθρακοσυλλέκτες,  που έπαιξαν και έχασαν στη σύγκρουση των εκλεγμένων προλετάριων λευκών και μαύρων.
Ξεσηκωμένηι Αμερική,  των μαύρων και λευκών δώσε φως ούριο, και σάλπισε τον άνεμο στα πέρατα.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας

Αφεντικός στη μοίρα σου.

Αφεντικό σττη μοίρα σου.

Κοίταξε τα άστρα,

Χιλιάδες και λαμπερά.

Έτσι είναι και η μοίρα σου.

Μ’ ένα όχι περνάς στα άστρα,

με ένα ναι, σαπίζεις μες’ στην κόλαση

του σκοταδιού.

Κοίταξε,

μικρό παιδούλι,

τ’ όνειρο της γης,

είναι το τρύγος της,

και συ, θα νεν τρυγήσεις,

όλο τον καρπό,

το φωε που σου ανήκει.

Βάδισε άφοβα,

πέρασε πύρινες φλόγες,

ανέμους, παγετούς τρομερούς,

κοίτα ομπρός,

κοίτα στη νέα γέννα,

τ’ ‘αστρα σε θωρούν,

μικρό παιδούλι.

Γίνε αφνετικό της μοίρας σου.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας.

Το τραπεζικό κεφάλαιο

Το τραπεζικό κεφάλαιο,  μεταφράζεται σε λαϊκό εισόδημα του παραγωγού,  δηλαδή είναι κοινωνικά εστιαζόμενο.  Άρπες του Λαϊκού ιδρώτα,  αρπαχτικά, φερόμενα σαν άνθρωποι,  και με νόμους,  θεσμοθετούν και νομιμοποιούν την κλοπή.  Κοιτάξτε γύρω σας και δείτε, χλιδή και έγκλημα Μπάτσοι και τρομοκρατία,  είναι αχάριστα.  Άρπες,  μια χούφτα κτηνοειδή  λυμαίνονται τα πλούτη όλης της γης.  Ενώ οι λαοί ζουν στη μιζέρια,  στη φτώχεια και στο περιθώριο,  ενώ ταυτόχρονα,  η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει,  κι ανεβαίνει σε δυσθεώρητα ύψη.  Είναι αυτά τα κτηνοειδή που εστιάζουν όλο τον πλούτο στο διατραπεζικό συστήμα το κεφαλαιοκρατικό.  Η ιστορία έχει διδάξει,  ότι κινείται ανάποδα πεθαίνει.
Η ίδια η φύση έχει δείξει ξεδιλύνει περίτρανα ότι το σάπιο διαδέχεται το νέο,  διότι ο χείμαρρος καταλύει ότι κινείται αντίστροφα.  Τα βάρη τα άχρηστα της γης, που λέει η ρήση.  Επομένως,  τα κτηνοειδή θα απολεστούν,  τα κεφαλαιοκρατικά όντα,  και ο εστιαστών παραγόμενος πλούτος,  το παραγόμενο προϊόν,  θα βρει τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του,  τον ίδιο το λαό.  Θα έχει συνολικό προορισμό,  και θα  διανέμεται στούς κατοίκους της.  Πάντα σύμφωνα με το παραγόμενο κατά κεφαλήν.
Έτσι θα δεχθεί εις την ιστορία,  ότι κάποτε υπήρχε η εφαρμογή του νόμου,  από τους ανίσχυρους λαούς  από μια χούφτα κτηνώδη όντα που λέγονταν τραπεζικοί αρπάγες.  Δηλαδή,  με επιστημονικό σχεδίο και με την ισχύ του νόμου,  απειλόντας,  ιδιοποιούσαν αμύθητες περιουσίες.
Βέβαια, το ψέμα κι αυτό επιστημονικά τοαξιοποιούσαν,  στούς φοβισμένους θρηνολόγους,  του τρίτου η του δέκατου τρίτου δρόμου.  Δηλαδή η ιστορία θα τους τιμήσει ως ραδιούργους, ως ψεύτες και τα καπιταλιστικά αρπαχτικά που δεν διστάζουν να σκοτώνουν ολόκληρους λαούς, σε πολέμους για τα κέρδη τους.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής – συγγραφέας

Σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος.

Ένα ένα τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος. Ένα ένα, τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος, εκλύουν με το χρόνο μου, στην ίδια τη σήψη του. Τα νέα φύτρα, γεννιούνται στο φως, κάθε λίγο πιο πολύ, ενώ οι σχέσεις παραγωγής στο καθεστώς, σαπίζουν, ολοένα και περισσότερο.

Έρχεται η γέννηση του νέου, όπου θα κάνει την αλλαγή σκυτάλης, από το παλιό στο νέο.

Στην αγροτική παραγωγή, ο σοσιαλισμός ως επηρεάζει ουσιαστικά, ενώ τα φύτρα, γίνονται το ένα πίσω το άλλο συνεχώς. Ίδιες ζωή που επαληθεύει, πανηγυρικώς, ακόμα και εκκωφαντικός.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην καρδιά του Σταδίου καπιταλιστικού συστήματος επωάζουν την ίδια την οικολογική παραγωγή.

Ο αγρότης έχει τις προϋποθέσεις, τον τρόπο, για να φέρει στη ζωή τα νέα φύτρα, τις σοσιαλιστικές δεν αντανακλασεις, σε μεγάλη ακτίνα.

Γιατί ο σοσιαλιστικό τρόπος παραγωγής και οικολογία, δεν μπορούν να χωριστούν. Σαν τάς σιαμαία είναι μαζί, έτσι όμως μπορεί να θρεφτεί με καθαρές τροφές, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το δικό του μέλλον ανήκει στην κολεκτιβοποίηση της την οικολογικοποίηση της παραγωγής. Η επιστημονική σκέψη και παραγωγή, ο σχεδιασμός, θα δώσει, τον προαπαιτούμενο καρπό.

Καρπό τροφή, που δε θα επηρεάζουν τον ανθρώπινο οργανισμό, απεναντίας θα φερθεί σωστά τον ανθρώπινο σώμα και θα δίνει η ίδια σε δεκάδες χρόνια μακροημέρευσης.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις δίνουν το έναυσμα για οικολογικό σχεδιασμού και παραγωγή, των καρπών, μόνο οιι σοσιαλιστικές σχέσεις, μπορούν να κτιστούν η να γεννήσουν φύτρα σοσιαλιστικής παραγωγής.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις, κτίζονται, και μπορούν να κτιστούν στην καρδιά του σάπιου καπιταλισμού που τον τρώει η σήψη. Άυτό βέβαια είναι ένα βήμα πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση, που θα καταφέρει να τουμπάρει την όψη του νομίσματος, σε όλες τις χώρες που σαπίζει σταθερά ο καπιταλισμός. Τα προλεταριακά, έχουν ιστορική αποστολή του, δίπλα οι σύμμαχοί της αγροτιάς.

Απολυταρχικός άνθρωπος

Απολυταρχικός άνθρωπος σημαίνει, ανεκπαίδευτος, εγωκεντρικός, έχει το απόλυτο της γνώμης του. Και γιατί υφλιστανται, γιατί αναπαράγει τα στοιχειά η κυρίαρχη εξουσία των αστών, η άρχουσα τάξη, και όχι μόνο διαπαιδαγωγεί τις γεννιές, μ’ αυτά τα σκουριασμένα στερεότυπα, και επιβάλει ταξικά το δρόμο των ακοινώνητων κοινωνιών, το μεσαιωνικό τρόπο ζωής, για ένακαι μόνο σκοπό, τη ροή των κερδών απρόσκοπτα, με απόλυτη σιγή.  Ο απολυταρχικός άνθρωπος, ζει στο καλούπι των κοινωνιών, που βιαίος η διαπαιδαγωγείται για να εμποδίζει την εξάλιξη προς τα εμπρός, για να σταματήσει την επόμενη πάλη ενός λαού. Η άρχουσα τάξη κυρίαρχη, αλλά δε μπορεί να έχει πρόσβαση σε λαϊκές γειτονιές, σε μεγάλα βιομηχανικα κέντρα, που κυριολεκτεί το προλεταριάτο. Γι αυτό επιστρατεύουν τον απολυταρχικό άνθρωπ, τον λαϊκιστή, γιανα ρίξει το δηλητήριο των βαρόνων του πλούτου. Όι μικρές χώρες, δε μπορούν να βγουν απ’ το λούκι, κι ότι τα βάσανα πρέπει να γίνουν συνήθεια. Κάνουν και καμία επαναστασούλα, για να δελεάζονται οι κοινώς κουτομουζίκοι, και να συνεχίσουν να τρώνε κουτόχορτο, και μασησμένο μάλιστα. Το κουτόχορτο  το σερβίρουν τα κύρια ΜΜΕ. Όμως η οργάνωση, κι η οργή, θα δέσουν στα χρόνια που έρχονται,και θα απαντήσουν οι επόμενες τάξεις των εργαζομένων, παγκόσμια. Θα απαντήσουν οι ενωμένες τάξεις των εργαζομένων παγκόσμια.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής – συγγραφέας

Τα υποτελή «όν» των αστών.

Τα υποτελή «όν» των αστών, δεν τους πρέπει να είναι μιαρά, χρειάζονται εξανθρωπισμό.
Υποτέλεια είναι εργαλείο των αστών για την υποδούλωση των μαζών, και στην συνέχεια η αφαίμαξη του πλούτου που παράγουν.
Είναι εκείνοι, που σκύβουν ελαφρώς το κεφάλι στην μπουρζουαζία, δηλαδή στους εκμεταλλευτές. Είναι εκείνα τα «όν», τα αδρανή, τα κατώτερα κοινωνικά, που δεν έχουν καταλάβει κείνα τα αγράμματα, η μορφωμένα, που φορούν παρωπίδες όπως τα άλογα στην παλιά εποχή, όπου εξουσιάζονται, η καλύτερα λυμαίνονται την ζωή τους, η υποτέλεια των αστών, του μπουρζουά.
Σήμερα η κοινωνία τερμάτισε, και τα «όν», πρέπει να γίνουν όντα και, κι ο εξανθρωπισμός, να φέρει ελευθερία πολιτισμό ευημερία, προώθηση των λαϊκών συμφερόντων.
Και αυτά τα όντα, θα πρέπει να είναι κυρίαρχα στον πλούτο που παράγουν.
Τα «όν», να περάσουν στην οντότητα, κι από ανελεύθερα, να ζουν τη λευτεριά, να έχουν ειρήνη, λαϊκή εξουσία, κι όχι να είναι μιαρά των υποτελών μπουρζουάδων.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η οντότητα του εθνικού λαού.

Άνθρωποι, λαοί κάθε χρώματος, και εθνότητας,
Έχουν δικαίωμα στον ήλιο,
Στο δίκιο, στην εθνική ενωτική, του λαού εξουσία.
Έχουν τον εθνικό πλούτο, έχουν την ειρηνική συνύπαρξη, την ανοικοδόμηση του μέλλοντος.
Έχουν, το στήσιμο του νέου κόσμου, τη χαρά στη ζωή, τν λευτεριά της.
Κάθε οντότητα ενός εθνικού λαού, μπορεί να κοινωνικοποιήσει τον εθνικό πλούτο, και να ζει, και κυριαρχικά και διεθνιστικά, σε όλες τις χώρες του κόσμου, σύμφωνα με τις παραδώσεις των.
Κάθε οντότητα, θ’ άνε παραγωγός του πλούτου, όπου, θα διανέμεται απ’ την οργανωμένη κοινωνική εθνότητα σχεδιασμένη για τον κάθε λαό.
Η ζωή, θα είναι το πρώτο μέλημα στο νέο κόσμο τον κοινωνικοποιημένο.
και θα είναι κυρίαρχη με το αρμονικό μέλλον.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Του Μάο Τσε Τουγκ η φυλή.

Του Μάο Τσε Τουγκ η φυλή κινδυνεύει, κινδυνεύει και το κίτρινο ποτάμι να χαθεί με στη παραφυσική χολέρα στοπ.
Μάο ξύπνα, τα όνειρα σου χάθηκαν μες στην χολέρα στοπ.
Κι η γης σηκώνεται όρθια, στο μπόι του του Μάο, στη δύναμη του κίτρινου ποταμιού.
Σηκώνονται οι νεκροί της επανάστασης, κοίταξε κόσμε, δώσε διάβα, βήμα, σε ένα λαό που προδόθηκε από τους οπορτουνιστές ηγέτες του φορώντας την πανοπλία των αστών και μάλιστα πρωτοτυπούν κι είναι σύγχρονοι εκμεταλλευτές, βαστάζοι της διεθνής αστικής τάξης, κοιτάτε.
Το προλεταριάτο κοιμάται, κι ο ύπνος είναι βαθύς, κοιτάτε.
Το προλεταριάτο κοιμάται, κι ο ύπνος είναι βαθύς, κοιτάτε.
Στο κίτρινο πέτρινο ποτάμι ακούγονται γδούποι, αγρυπνάτε.
Ο ήλιος ο προλεταριακός σας οδηγεί.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Η πιο αιμοσταγής σημαία…

Η πιο αιμοσταγής σημαία, υπογάστριο υποδούλωσης της νεολαίας.
Καθεστώς, βυθισμένο ως τα μπούνια στη σαπίλα του καπιταλισμού, βουτηγμένο στο αίμα. Παγκόσμια.
Καθεστώς Αμερικανόδουλο, αφοσιωμένο στα λόμπι, και στους κροίσους,
Και στα στερεότυπα εμπόρων του πολέμου, της κόκας, της λευκής σάρκας η της μαύρης, έμποροι των καυσίμων.
Πολεμόδουλοι, σφετεριστές του μέλλοντος της ανθρωπότητας.
Το αίμα τους χαΐρι, τους γελά, στην πόρεψη της νέας γέννας.
Τρομάζουν , τα ιμπεριαλιστικά σκιάχτρα, στην υφήλιο, σαν το αίμα και το ατσάλι, την οργώνουν.
Η αιμοσταγής σημαία, ας γίνει λευκό πανί, αν του ουρανού το χρώμα, κι οι μαύροι και οι λευκοί, ας την σηκώσουν ίσια με τα μπόγια τους. Κι υποδούλωση στην πάλη ας σβήσει, και το υπογάστριο ας γίνει σημαία κόκκινη, μαύρων και λευκών προλεταρίων. Ενωμένοι πια βαδίζουν για τη λευτεριά τους, στα οδοφράγματα, στην έφοδο της νίκης.
Νεολαία αστραφτερή, ανυπόταχτη, αντιτάσσει την υφήλιο, τρομάζει και σκιάχτρα, τα σβήνει.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)