Το Πεσαβάρ δολοφονείται, δολοφονείται η νιότης του Πακιστάν

«Το Πεσαβάρ δολοφονείται, δολοφονείται η νιότης του Πακιστάν».

Το τραγούδι του μέλλοντος, εσύ Πεσαβάρ, γης αετίσια, τ’ ακούς με στους αιώνες. Ακούς το σφύριγμα των σκοτωμένων νέων, των δολοφονημένων παιδιών, ακούς κραυγές απ τα έγκατα της γης, αλλά και του μέλλοντος.
Πεσαβάρ, γης Πακιστανή οργίσου, οδήγησε τη μοίρα σου, λευτερώσου, τράβα μπρος, σεισμοί θωρούν το διάβα σου.
Σπάσε τσ’ αλυσίδες τις φυλετικές, τις θρησκευτικές, ήλιοι σε θωρούν και ουρανοί σε οδηγούνε, προλετάριοι.
Σπάσε το παραμύθι της κάστας των κυρίων, αιώνες τώρα, ως βασιλεύει στην γης την ταπεινή σας.
Ας πάρουν τα νεκρά παιδιά σας εκδίκηση, δίχως να περιμένεις Πακιστανέ της Πεσαβάρ, είστε άξιοι γιοί της ανατολής, διαβείτε.
Οι δολοφόνοι τιμωρούνται, όταν βασιλεύετε εσείς που παράγετε τον πλούτο.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Advertisements

Μεγάλα λαέ της Ίντιρα Γκάντι,

Μεγάλα λαέ της Ίντιρα Γκάντι,
ξύπνησε και ηγήσου ανέτειλε στο δρόμο της Ανατολής.
Δες πως, λαέ μέγα, πως η λευτεριά η νικηφόρα, ορμάει σε πόλεις και χωριά σε κάμπους και τεκέδες.
Κοίταξε το όνειρο στα μάτια,
η αλήθεια δισεκατομμυριούχοι λαέ της Ίντιρα Γκάντι είναι στο μέλλον, ηγώντας το μπόι σου και την τιμή σου.
Ξύπνησε και ηγήσου, ανέτηλε στο δρόμο του Ανατέλλοντος Ηλίου. Οι εκμεταλλευτές σου, θεό σε ανεβάζουν και στην παρθένα φύση σε θωρούν, σαν πιθηκοειδή. Γι αυτό παρά βαθιές αναπνοές, ξημέρωσε στην ψυχή σου, είναι η ώρα του μέγα λαού του Ινδού. Ο δρόμος, γράφει στα πλακάτ, οδηγεί προς την Ανατολή, τιμή και δόξα σου ελευθερωτές, της γης των Ινδών.
Των ιερών ομάδων, των πολέμαρχων όπου βαδίζουν στο όνειρο, που λέει για αυτοδιάθεση λαϊκή, κύριοι του μέλλοντος, της ίδιας της ιστορίας των Ινδικών πολεμούν. Η ιστορία, οδηγεί το μέλλον της ινδινικής φυλή, με αίμα και φώς νικούν.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας

Βουνά της οργής στοιβαγμένης.

Στην κόψη της γης, γνέφει,

ο ανθός της θύελλας,

θερίζει τις ακτίνες του ήλιου,

τις κάνει θυμωμένη μπάλα,

και της πυροδοτεί στη γεώσφαιρα

της γης την Ανατολή.

Στην αγαπημένη πύρινη καταιγίδα,

το φως συστέλλεται και διαστέλλεται,

γίνεται κράμα,

σίδερο και θειάφι,

κι ο θυμός κι καταιγίδα,

κατεβαίνουν πυρήνα μαζί,

σαν τν λάβα των αιώνων,

βουνά οργής,

στοιβαγμένων εμείς,

αιώνες τώρα,

που πυρπολεί

το συνειδητό προλεταριάτο.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας.

Μισούρι

Μια χούφτα παράσιτα θέλουν να κάνουν κουμάντο μου στις ΗΠΑ και παντού,  τι θλιβερό για δαύτους.
Οι άνθρακες,  εκθειάζουν τους πλιατσικολόγους,  της αρπαγής του φυσικού πλούτου.  Αδίστακτο,  αιμοδιψείς,  πολεμοκένταυροι.  Νομίζουν ότι,  με το άγριο ταπεινωτικό βλέμμα τους,  μπορούν να κυριαρχούν για πάντα λες και είναι δεινόσαυροι.
Είναι επαγγελματίες,  εκμεταλλευτές,  ποιόνα του πιο μισητού ιμπεριαλιστικού τέρατος στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η λευκή φυλετική μπάτσοι και αστυνόμοι, φυλαχτείτες τόσου πλούτου αλλά και φυλάκτες από τη συντριβή τους μοιάζουμε με γλοιώδη εμετικά οντά του φυλετικού μίσους.
Το Μιζούρι, είναι μόνο η αρχή  δεν είναι μόνο η αρχή, η κόλαση, το κάλπασμα του θυμού,  μαύροι και λευκοί και λευκοί ενώστε το φως, το δίκιο, τη δύναμή σας,  ούρια να ορμά στις λεωφόρους του μέλλοντος.
Το Μιζούρι είναι η σπίθα,  σε ολόκληρη την Αμερική,  μην το αγνοείς, λαοί πρόσεξε τη φωτιά,  σαν δώσει στάχτη και μέσα της ανάδυσησει το Φως, κι συντριβή λάβει χώρα και ο λευκός η μαύρος,  βγούνε νικητές σε μια χούφτα πολεμοχαρή παράσιτα,  κάθε που θέλουν να κάνουν κουμάντο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Είναι θλιβερό για αυτούς,  τους άνθρακοσυλλέκτες,  που έπαιξαν και έχασαν στη σύγκρουση των εκλεγμένων προλετάριων λευκών και μαύρων.
Ξεσηκωμένηι Αμερική,  των μαύρων και λευκών δώσε φως ούριο, και σάλπισε τον άνεμο στα πέρατα.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας

Τα υποτελή «όν» των αστών.

Τα υποτελή «όν» των αστών, δεν τους πρέπει να είναι μιαρά, χρειάζονται εξανθρωπισμό.
Υποτέλεια είναι εργαλείο των αστών για την υποδούλωση των μαζών, και στην συνέχεια η αφαίμαξη του πλούτου που παράγουν.
Είναι εκείνοι, που σκύβουν ελαφρώς το κεφάλι στην μπουρζουαζία, δηλαδή στους εκμεταλλευτές. Είναι εκείνα τα «όν», τα αδρανή, τα κατώτερα κοινωνικά, που δεν έχουν καταλάβει κείνα τα αγράμματα, η μορφωμένα, που φορούν παρωπίδες όπως τα άλογα στην παλιά εποχή, όπου εξουσιάζονται, η καλύτερα λυμαίνονται την ζωή τους, η υποτέλεια των αστών, του μπουρζουά.
Σήμερα η κοινωνία τερμάτισε, και τα «όν», πρέπει να γίνουν όντα και, κι ο εξανθρωπισμός, να φέρει ελευθερία πολιτισμό ευημερία, προώθηση των λαϊκών συμφερόντων.
Και αυτά τα όντα, θα πρέπει να είναι κυρίαρχα στον πλούτο που παράγουν.
Τα «όν», να περάσουν στην οντότητα, κι από ανελεύθερα, να ζουν τη λευτεριά, να έχουν ειρήνη, λαϊκή εξουσία, κι όχι να είναι μιαρά των υποτελών μπουρζουάδων.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ

Η οντότητα του εθνικού λαού.

Άνθρωποι, λαοί κάθε χρώματος, και εθνότητας,
Έχουν δικαίωμα στον ήλιο,
Στο δίκιο, στην εθνική ενωτική, του λαού εξουσία.
Έχουν τον εθνικό πλούτο, έχουν την ειρηνική συνύπαρξη, την ανοικοδόμηση του μέλλοντος.
Έχουν, το στήσιμο του νέου κόσμου, τη χαρά στη ζωή, τν λευτεριά της.
Κάθε οντότητα ενός εθνικού λαού, μπορεί να κοινωνικοποιήσει τον εθνικό πλούτο, και να ζει, και κυριαρχικά και διεθνιστικά, σε όλες τις χώρες του κόσμου, σύμφωνα με τις παραδώσεις των.
Κάθε οντότητα, θ’ άνε παραγωγός του πλούτου, όπου, θα διανέμεται απ’ την οργανωμένη κοινωνική εθνότητα σχεδιασμένη για τον κάθε λαό.
Η ζωή, θα είναι το πρώτο μέλημα στο νέο κόσμο τον κοινωνικοποιημένο.
και θα είναι κυρίαρχη με το αρμονικό μέλλον.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Του Μάο Τσε Τουγκ η φυλή.

Του Μάο Τσε Τουγκ η φυλή κινδυνεύει, κινδυνεύει και το κίτρινο ποτάμι να χαθεί με στη παραφυσική χολέρα στοπ.
Μάο ξύπνα, τα όνειρα σου χάθηκαν μες στην χολέρα στοπ.
Κι η γης σηκώνεται όρθια, στο μπόι του του Μάο, στη δύναμη του κίτρινου ποταμιού.
Σηκώνονται οι νεκροί της επανάστασης, κοίταξε κόσμε, δώσε διάβα, βήμα, σε ένα λαό που προδόθηκε από τους οπορτουνιστές ηγέτες του φορώντας την πανοπλία των αστών και μάλιστα πρωτοτυπούν κι είναι σύγχρονοι εκμεταλλευτές, βαστάζοι της διεθνής αστικής τάξης, κοιτάτε.
Το προλεταριάτο κοιμάται, κι ο ύπνος είναι βαθύς, κοιτάτε.
Το προλεταριάτο κοιμάται, κι ο ύπνος είναι βαθύς, κοιτάτε.
Στο κίτρινο πέτρινο ποτάμι ακούγονται γδούποι, αγρυπνάτε.
Ο ήλιος ο προλεταριακός σας οδηγεί.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Η πιο αιμοσταγής σημαία…

Η πιο αιμοσταγής σημαία, υπογάστριο υποδούλωσης της νεολαίας.
Καθεστώς, βυθισμένο ως τα μπούνια στη σαπίλα του καπιταλισμού, βουτηγμένο στο αίμα. Παγκόσμια.
Καθεστώς Αμερικανόδουλο, αφοσιωμένο στα λόμπι, και στους κροίσους,
Και στα στερεότυπα εμπόρων του πολέμου, της κόκας, της λευκής σάρκας η της μαύρης, έμποροι των καυσίμων.
Πολεμόδουλοι, σφετεριστές του μέλλοντος της ανθρωπότητας.
Το αίμα τους χαΐρι, τους γελά, στην πόρεψη της νέας γέννας.
Τρομάζουν , τα ιμπεριαλιστικά σκιάχτρα, στην υφήλιο, σαν το αίμα και το ατσάλι, την οργώνουν.
Η αιμοσταγής σημαία, ας γίνει λευκό πανί, αν του ουρανού το χρώμα, κι οι μαύροι και οι λευκοί, ας την σηκώσουν ίσια με τα μπόγια τους. Κι υποδούλωση στην πάλη ας σβήσει, και το υπογάστριο ας γίνει σημαία κόκκινη, μαύρων και λευκών προλεταρίων. Ενωμένοι πια βαδίζουν για τη λευτεριά τους, στα οδοφράγματα, στην έφοδο της νίκης.
Νεολαία αστραφτερή, ανυπόταχτη, αντιτάσσει την υφήλιο, τρομάζει και σκιάχτρα, τα σβήνει.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Να παρελαύνουν.

Μόνο ο Θάνατος της Μπουρζουαζίας,
μπορεί να ενώσει τους λαούς,
σε μια παλλαϊκή βάση, στο μέλλον.
Μ’ ένα χείμαρρο αγριεμένο, θυμωμένο,
να καθαρίσει τη κόπρο του Αυγεία,
όλα τα σαπίμια, όπου το μέλλον,
δε θα στοιχειοθετείται, από τιμητές και τιμημένους.
Γαντζωμένοι στα ψηλότερα σημεία,
θα περιμένουν οι ατίμητοι,
εκείνοι που δε ζήσαν ζωή,
παρά μόνο σκλαβιά πόλεμο κι εκμετάλλευση,
να παρελαύνουν, στις λεωφόρους της Λευτεριάς.

ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ, ΠΟΙΗΤΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Ο Όρκος

Ο όρκος του λαού προς την πατρίδα, διεθνώς.
Ορκίζομαι στη μάνα γης που με γέννησε,
Στην ιστορίας της, στα ιερά συμφέροντα
Της πατρίδας μου, στην τιμή
Του λαού μου,
Ότι θα γίνω τιμωρός αλύπητος,
Γενναίος, όπου θα τηρεί την αλήθεια
Και θα εφαρμόζει το δίκιο,
Όπου κι αν βρεθώ,
Σαν πατριώτης, σαν λαϊκός υπηρέτης, σαν διεθνιστής.
Ορκίζομαι
Να απαλλάξω την πατρίδα μου,
απ’ τα δεσμά της εκμετάλλευσης,
να τη λυτρώσω, απ’ την ταπείνωση που δέχεται
κάθε μέρα ο λαός της.
Ορκίζομαι,
Στην επανάσταση, στους ήρωες,
Και θα τους τιμώ στο μέλλον,
Στα βάθη των αιώνων.

ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ