Τα κόπρανα τους, το μόνο που παράγουν.

Το μόνο που μπορούν να παράγουν.

Οι φέρνουν δώρα,

ανέχεια κι οδειρμούς, κι οριμαγδούς

σε όλους.

Φέρνουν την φτώχεια, τους πολέμους,

και την οργάνωση του συνειδητού προλεταριάτου,

το μυαλό πυρακτώνει

γίνεται, αναμένη κινούμενη φλόγα,

γίνεται πυρήνας γιγάντιος,

φλόγες μύριες, ζυγώνοντας,

σα να είναι μάγοι δυνατοί,

ορμούν σαν συμπαγείς φλόγα, αποξυλώνοντας,

τα κόπρα της γης,

που αιώνες τώρα, τη ρήμαξαν τη ρήμαξαν στα βάθη.

Το μόνο που άφηναν, η άφησαν

Η μπουρζουάδικη κηφηνάρια.

Τα κόπρανα τους,

το μόνο που μπορούν να παράγουν.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας

Advertisements

Το καυτό φιλί καλπάζει στην ψυχή μου. (Ερωτικό)

Το καυτό φιλί καλπάζει στην ψυχή μου.

Το φως ερωτικό κι αυτό,

αβγατίζει στην ιμπεριαλιστική θύελλα,

γητεύει γητεύεται,

παράγει και αναπαράγει.

Καλπάζει στο νου μου,

Το ζεστό φιλί,

που αναπλάθει κύτταρα νέα.

Καλπάζει η νιότης,

τα κύτταρα της ζωής.

Το κοίταγμα όρος προς του ουρανού τη φάτσα,

κι αυτό καλπάζει.

Ολέθρια, είναι η καταιγίδα

μες στη θύελλα

την ώρα που γεννιέται,

στην κόκκινη αυγή το καυτό φιλί,

στο νου το αναπλασμένο,

με κύτταρα νέα.

Οπλίσου λοιπόν ψυχικά.

Το καυτό φιλί,

που αυτό θέλουμε,

καλπάζει μέσα σου,

και μέσα μου,

η ερωτική πανδαισία του ονείρου.

Ερωτικό ποίημα Δρακάκης Μανώλης – Συγγραφέας.e

Βουνά της οργής στοιβαγμένης.

Στην κόψη της γης, γνέφει,

ο ανθός της θύελλας,

θερίζει τις ακτίνες του ήλιου,

τις κάνει θυμωμένη μπάλα,

και της πυροδοτεί στη γεώσφαιρα

της γης την Ανατολή.

Στην αγαπημένη πύρινη καταιγίδα,

το φως συστέλλεται και διαστέλλεται,

γίνεται κράμα,

σίδερο και θειάφι,

κι ο θυμός κι καταιγίδα,

κατεβαίνουν πυρήνα μαζί,

σαν τν λάβα των αιώνων,

βουνά οργής,

στοιβαγμένων εμείς,

αιώνες τώρα,

που πυρπολεί

το συνειδητό προλεταριάτο.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας.

Μισούρι

Μια χούφτα παράσιτα θέλουν να κάνουν κουμάντο μου στις ΗΠΑ και παντού,  τι θλιβερό για δαύτους.
Οι άνθρακες,  εκθειάζουν τους πλιατσικολόγους,  της αρπαγής του φυσικού πλούτου.  Αδίστακτο,  αιμοδιψείς,  πολεμοκένταυροι.  Νομίζουν ότι,  με το άγριο ταπεινωτικό βλέμμα τους,  μπορούν να κυριαρχούν για πάντα λες και είναι δεινόσαυροι.
Είναι επαγγελματίες,  εκμεταλλευτές,  ποιόνα του πιο μισητού ιμπεριαλιστικού τέρατος στις  Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, η λευκή φυλετική μπάτσοι και αστυνόμοι, φυλαχτείτες τόσου πλούτου αλλά και φυλάκτες από τη συντριβή τους μοιάζουμε με γλοιώδη εμετικά οντά του φυλετικού μίσους.
Το Μιζούρι, είναι μόνο η αρχή  δεν είναι μόνο η αρχή, η κόλαση, το κάλπασμα του θυμού,  μαύροι και λευκοί και λευκοί ενώστε το φως, το δίκιο, τη δύναμή σας,  ούρια να ορμά στις λεωφόρους του μέλλοντος.
Το Μιζούρι είναι η σπίθα,  σε ολόκληρη την Αμερική,  μην το αγνοείς, λαοί πρόσεξε τη φωτιά,  σαν δώσει στάχτη και μέσα της ανάδυσησει το Φως, κι συντριβή λάβει χώρα και ο λευκός η μαύρος,  βγούνε νικητές σε μια χούφτα πολεμοχαρή παράσιτα,  κάθε που θέλουν να κάνουν κουμάντο στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Είναι θλιβερό για αυτούς,  τους άνθρακοσυλλέκτες,  που έπαιξαν και έχασαν στη σύγκρουση των εκλεγμένων προλετάριων λευκών και μαύρων.
Ξεσηκωμένηι Αμερική,  των μαύρων και λευκών δώσε φως ούριο, και σάλπισε τον άνεμο στα πέρατα.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας

Στην ανθισμένη ανατολή.

Στην ανθισμένη ανατολή.

‘Οσο βαθαίνει η συψαιμία στον μπουρζουά,

τόσο μεγαλώνει η υποταγή και ο φόβος.

Όσο ο φόβος, ακλουθά τους ανθρώπους

και λαούς,

τόσο η πείνα κυριεύει, κι εξαθλίωση

θεριεύει.

Η σήψη, φτάνει ως τον πάτο

του εκμεταλλευτή, και δεν τον σώνει.

Παρά ημπουνιά του παγκόσμιου εργάτη.

Μια μπουνιά και πέντε,

για να πέσει το μπουρζουάδικο

στερέωμα, η χούφτα τα παράσιτα,

μονάχα θάλει.

Μόνο να είναι σαν τη συμπαγή πυρίτιδα.

Οραγνωμένη πάνγηνη

επίθεση των προλεταρίων, γράψτε ιστορία.

Η συντριβή, θα είναι

η τύχη τους, στην φλεγόμενη γαία,

ενώ δίπλα, θ’ ανθίζει η νέα γέννα,

μ΄αίμα κοχλακιστό,

στην ανθισμένη ανατολή.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας.

Αφεντικός στη μοίρα σου.

Αφεντικό σττη μοίρα σου.

Κοίταξε τα άστρα,

Χιλιάδες και λαμπερά.

Έτσι είναι και η μοίρα σου.

Μ’ ένα όχι περνάς στα άστρα,

με ένα ναι, σαπίζεις μες’ στην κόλαση

του σκοταδιού.

Κοίταξε,

μικρό παιδούλι,

τ’ όνειρο της γης,

είναι το τρύγος της,

και συ, θα νεν τρυγήσεις,

όλο τον καρπό,

το φωε που σου ανήκει.

Βάδισε άφοβα,

πέρασε πύρινες φλόγες,

ανέμους, παγετούς τρομερούς,

κοίτα ομπρός,

κοίτα στη νέα γέννα,

τ’ ‘αστρα σε θωρούν,

μικρό παιδούλι.

Γίνε αφνετικό της μοίρας σου.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής – Συγγραφέας.

Το τραπεζικό κεφάλαιο

Το τραπεζικό κεφάλαιο,  μεταφράζεται σε λαϊκό εισόδημα του παραγωγού,  δηλαδή είναι κοινωνικά εστιαζόμενο.  Άρπες του Λαϊκού ιδρώτα,  αρπαχτικά, φερόμενα σαν άνθρωποι,  και με νόμους,  θεσμοθετούν και νομιμοποιούν την κλοπή.  Κοιτάξτε γύρω σας και δείτε, χλιδή και έγκλημα Μπάτσοι και τρομοκρατία,  είναι αχάριστα.  Άρπες,  μια χούφτα κτηνοειδή  λυμαίνονται τα πλούτη όλης της γης.  Ενώ οι λαοί ζουν στη μιζέρια,  στη φτώχεια και στο περιθώριο,  ενώ ταυτόχρονα,  η τεχνολογική εξέλιξη καλπάζει,  κι ανεβαίνει σε δυσθεώρητα ύψη.  Είναι αυτά τα κτηνοειδή που εστιάζουν όλο τον πλούτο στο διατραπεζικό συστήμα το κεφαλαιοκρατικό.  Η ιστορία έχει διδάξει,  ότι κινείται ανάποδα πεθαίνει.
Η ίδια η φύση έχει δείξει ξεδιλύνει περίτρανα ότι το σάπιο διαδέχεται το νέο,  διότι ο χείμαρρος καταλύει ότι κινείται αντίστροφα.  Τα βάρη τα άχρηστα της γης, που λέει η ρήση.  Επομένως,  τα κτηνοειδή θα απολεστούν,  τα κεφαλαιοκρατικά όντα,  και ο εστιαστών παραγόμενος πλούτος,  το παραγόμενο προϊόν,  θα βρει τον ίδιο τον ιδιοκτήτη του,  τον ίδιο το λαό.  Θα έχει συνολικό προορισμό,  και θα  διανέμεται στούς κατοίκους της.  Πάντα σύμφωνα με το παραγόμενο κατά κεφαλήν.
Έτσι θα δεχθεί εις την ιστορία,  ότι κάποτε υπήρχε η εφαρμογή του νόμου,  από τους ανίσχυρους λαούς  από μια χούφτα κτηνώδη όντα που λέγονταν τραπεζικοί αρπάγες.  Δηλαδή,  με επιστημονικό σχεδίο και με την ισχύ του νόμου,  απειλόντας,  ιδιοποιούσαν αμύθητες περιουσίες.
Βέβαια, το ψέμα κι αυτό επιστημονικά τοαξιοποιούσαν,  στούς φοβισμένους θρηνολόγους,  του τρίτου η του δέκατου τρίτου δρόμου.  Δηλαδή η ιστορία θα τους τιμήσει ως ραδιούργους, ως ψεύτες και τα καπιταλιστικά αρπαχτικά που δεν διστάζουν να σκοτώνουν ολόκληρους λαούς, σε πολέμους για τα κέρδη τους.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής – συγγραφέας

Πως είναι είναι ο πραγματικός άνθρωπος στην ανατέλλουσα κοινωνία.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία ο άνθρωπος πρέπει ‘χει πίστη στα ιδανικά τ’ ανθρώπινα, πρώτον, να είναι ευγενής,   δεύτερον φιλότιμος, τρίτον φιλόσοφος, τέταρτον αληθινός, πέμπτον κομμουνιστής και μαχητής της ελευθερίας και της δημοκρατίες του σοσιαλισμού κομμουνισμού.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία, ο πραγματικός άνθρωπος, είναι εκείνος ο σύγχρονος ο τεχνολογικά και επιστημονικά ανεβασμένος, αυτός ο άνθρωπος που θα γκρεμίσει το Σάπιο, το ξεπερασμένο και γερασμένο, και στη θέση του θα οικοδομήσει και θα ριζώσει του ονείρου το καινούργιο, η οργάνωση του λόγου, ο σοσιαλισμός.

Στη θέση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, ο πραγματικός άνθρωπος, θα χτίζει την ειρήνη, στην ανατέλλοντα κοινωνία, την επιστημονικά σχεδιασμένη.

Ο πραγματικός ανθρώπος, θα είναι ένας λαός, ο φιλόσοφος επαναστάτης αληθινός, μάχιμος της ελευθερίας, του σοσιαλισμού, προλεταριακός, γεννημένος για το δίκιο. Θα είναι εκφραστής καθημερινά, του νέου, ντύσει ευτυχία των ανθρώπων, ο καθοδηγητής των ανώτερων ιδανικών, του κομμουνισμού, της αταξικής κοινωνίας και της αρμονίας.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας κείμενο κοινωνικό θεωρητικό πολιτικό στο θείο ενσαρκωμένο

Σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος.

Ένα ένα τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος. Ένα ένα, τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος, εκλύουν με το χρόνο μου, στην ίδια τη σήψη του. Τα νέα φύτρα, γεννιούνται στο φως, κάθε λίγο πιο πολύ, ενώ οι σχέσεις παραγωγής στο καθεστώς, σαπίζουν, ολοένα και περισσότερο.

Έρχεται η γέννηση του νέου, όπου θα κάνει την αλλαγή σκυτάλης, από το παλιό στο νέο.

Στην αγροτική παραγωγή, ο σοσιαλισμός ως επηρεάζει ουσιαστικά, ενώ τα φύτρα, γίνονται το ένα πίσω το άλλο συνεχώς. Ίδιες ζωή που επαληθεύει, πανηγυρικώς, ακόμα και εκκωφαντικός.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην καρδιά του Σταδίου καπιταλιστικού συστήματος επωάζουν την ίδια την οικολογική παραγωγή.

Ο αγρότης έχει τις προϋποθέσεις, τον τρόπο, για να φέρει στη ζωή τα νέα φύτρα, τις σοσιαλιστικές δεν αντανακλασεις, σε μεγάλη ακτίνα.

Γιατί ο σοσιαλιστικό τρόπος παραγωγής και οικολογία, δεν μπορούν να χωριστούν. Σαν τάς σιαμαία είναι μαζί, έτσι όμως μπορεί να θρεφτεί με καθαρές τροφές, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το δικό του μέλλον ανήκει στην κολεκτιβοποίηση της την οικολογικοποίηση της παραγωγής. Η επιστημονική σκέψη και παραγωγή, ο σχεδιασμός, θα δώσει, τον προαπαιτούμενο καρπό.

Καρπό τροφή, που δε θα επηρεάζουν τον ανθρώπινο οργανισμό, απεναντίας θα φερθεί σωστά τον ανθρώπινο σώμα και θα δίνει η ίδια σε δεκάδες χρόνια μακροημέρευσης.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις δίνουν το έναυσμα για οικολογικό σχεδιασμού και παραγωγή, των καρπών, μόνο οιι σοσιαλιστικές σχέσεις, μπορούν να κτιστούν η να γεννήσουν φύτρα σοσιαλιστικής παραγωγής.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις, κτίζονται, και μπορούν να κτιστούν στην καρδιά του σάπιου καπιταλισμού που τον τρώει η σήψη. Άυτό βέβαια είναι ένα βήμα πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση, που θα καταφέρει να τουμπάρει την όψη του νομίσματος, σε όλες τις χώρες που σαπίζει σταθερά ο καπιταλισμός. Τα προλεταριακά, έχουν ιστορική αποστολή του, δίπλα οι σύμμαχοί της αγροτιάς.

Εγώ είμαι ο γραφέας συγγραφέας, ποιητής. Δρακάκης Μανώλης

Η αγωνισιτική διαδρομή μου στο κομμουνιστικό κόμμα, ο μέχρι το 1998.Ξεκίνησα το μεγάλο και ανυπότακτο αγώνα, πλέον πολιτικά το 1981, μεγάλη μου τιμή.Ήμουν στα πρώρα βήματα. Ο πολιτισμός, πρώτιστο μου καθήκον στον αγώνα του γάλλουχίσματος, του δικού μου κι άλλων. Πρωτεύων ήταν η ταξική πάλη, με τους αγροτικούς αγώνες. Τους επαναστατικούς και πολιτικούς για τη λευτεριά των λαών, απ΄τα παράσιτα.

Εργαζόμουνα σαν αγρότης, και ταυτόχρονα, έκτιζα την κατοικία μου, μαζί διακινούσα το Ριζοσπάστη. Μέγιστη στην τιμή σε ένα αγρότη, σε ένα νέο κομμουνιστή.

Ήμουν μόλις είκοσι έξι χρόνων. Με ευλάβεια και δέος ακόμα, διακινούσα του Ριζοσπάστη, που διάβαζε που Μάνος Κατράκης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μενέλαος Λουντέμης, ο αείμνηστος στούς δασκάλο του Ριζοσπάστη Βιδάλης, ο Καραγιώργης μπει ο Γληνός ο Δημήτρης.

Εκείνον που έθρεψε, χιλιάδες κομμουνιστές. Στην περίοδο αυτή, έκδοσα και το πρώτο μου βιβλίου το 1995. Και τα 7000 φύλλα Ριζοσπάστη, όπου διακίνηση εγώ εκείνη την περίοδο στο χωριό μου τα Μεσκλά με έκαναν πιο άξιο αγωνιστή. Και τώρα, το μετερίζι του αγώνα γιγαντώνει, και το όνειρο θα γίνει ύλη. Σοσιαλισμος. Εγώ είμαι ο γραφέας συγγραφέας, ποιητής. Δρακάκης Μανώλης