Ο ευεργέτης λαός

Ο ευεργέτης λαός

Ο τρόμος, χιμά σαν κράξιμο θανάτου,
σαν μαύρο πουλί τεράστιο,
η σαν λάβα,
λες και πύρινος Χειμώνας,
βογκά από πάνω ως κάτω,
στην ζάλη και στο χαμό.

Στο μέγα σαλπιγκτήριο των καιρών,
στην κόλαση,
στο κάψιμο των σκοταδιών,
ο ευεργέτης λαός είναι παρών.
Είναι συμπαγής, φρουρεί την πύλη
του κόσμου, την ώρα της συντριβής.
Φρουρεί το νέο γέννημα, τα τρόπαια
του μέλλοντος.
Άθλος τρομερός, λαός ευεργέτης, τούτος,
ααν καίει τα σκοτάδια για να λάμψει το φως.

«Μεγάλη Ενότητα Ποιημάτων»

Advertisements

Η πλύστρα του χωριού.

Η πλύστρα του χωριού.

Το πρόσωπο της πλύστρας,
στην φωτιά δοκιμάζεται,
στην παραλλαγή του πλυσίματος.

Μπογιαντισμένο θλιβερό ον,
ενάερο, φωτισμένο από μπόχα,
κι’ απ’ το βούρκο του παραμυθιού
που μας κυκλώνει μπόλικο
σαν το τσούλι του χωριού,
την πλύστρα,
που γελάει ανάλογα με την γκριμάτσα.

Πλύστρα, πάρε την σιωπή σου,
την κραυγή σου την υστερικιά,
και πήγεν να τη καρφώσεις σαν το Χριστό,
στην ασκιά σου.

Πάρε το σκοτάδι να το φας,
πριν σταυρωθείς,
πάρε το σκοτάδι να το φας,
πριν σταυρωθείς,
πάρε και την γκριμάτσα σου,
πλύστρα της φωτιάς και του βούρκου.
Εμπρός.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Την ώρα της καταστροφής.

Την ώρα της καταστροφής.

Την ώρα της καταστροφής,
η απληστία χάνεται,
τάφετε, όταν ο κοινός
νους των προλεταρίων,
σαρώνει το φόβο,
κάτω από την αφανή ζωή
των πεπραγμένων.

Την ώρα της λαϊκής οργής,
κι’ επίθεσης
του οργανωμένου λαού,
την ώρα που οι γδούποι
των αδούλωτων,
γίνεται επαναστατημένη θύελλα.
Οι οργή του οργανωμένου
Λαού, άρπα τα γκέμια,
Περνώντας, στο αθάνατο μέλλον,
Στην χαρά της λευτεριάς, λυτρωτικά.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Πάρε αυτό που σου ανήκει.

Πάρε αυτό που σου ανήκει.

Μια θάλασσα πλατιά,
μια θάλασσα πλατιά,
είμαι στα βήματα σου.
Μια θάλασσα πλατιά,
κόκκινη σαν παπαρούνα,
η σαν το αίμα,
σ’ ακλουθώ
επαναστατημένε λαέ,
καθόρισε τη μοίρα σου,
η επανάσταση σε κοιτάζει,
πράξε ωμά, σχεδίασε, αυτοσχεδίασε,
μ’ οδοφράγματα και καραούλια,
πάρε αυτό που σου ανήκει.
Μια λαοθάλασσα, εσύ, εγώ
και το κόκκινο της Ανατολής,
που ‘βαψε στα δις έτη,
Απ’ τα δις των ανθρωποθυσιών.
Το αίμα κι φωθιά, είναι
το πείσμα του λαού,
Και για τουφέκι,
έχει την ιστορία,
στο τσεπάκι της ψυχής του.
Πάρε αυτό που σου ανήκει,
Της μάνας γης είναι θρεφτάρι
κι αυτό κι εσύ.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ικανοί να λάμψετε την πλάση

Ικανοί να λάμψετε την πλάση

Ανήμποροι να τρυγήσετε
το φως της χώρας σας.
Ανίσχυροι να λυτρώσετε
την χώρα σας,
το ουράνιο βλέμμα της.
Ανίκανοι και μπαζωμένοι στον καναπέ,
κοιτάξτε γύρω τα σημάδια,
Τα όνειρα τα ματωμένα,
την αγάπη που δεν τρυγήθηκε ακόμα.
Πάρτε τα εξαπτέρυγα,
παντιέρες και ξεσηκώστε την κόλαση,
πλημμυρήστε φως,
βάλτε φωτιά στα σκοτάδια,
το λουλούδι, ανθίζει
μια φορά τον αιώνα.
Ανήμποροι, μπορείτε.
Ανίσχυροι, είστε ισχυροί.
Ανίκανοι, γινήκατε ούρια θεριά,
Ικανοί να λάμψετε τη πλάση.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Οι Μαμελούκοι.

Οι Μαμελούκοι.

Μαμελούκοι, τι εξαίσια ύπαρξη,
πραγματώνουν την παγίδευση του μέλλοντος.
Ευγενικές μικροαστές υπάρξεις,
νομίζουν, ότι είναι το κέντρο του κόσμου,
η μια σταγόνα στον ωκεανό.
Μαμελούκοι, υπάρχουν ευγενείς κύριοι
με κεφαλαίο, που μοιάζουν πουριτανοί,
νιώθουν τ’ αρχοντιλίκι στις φλέβες τους, κυκλοφορά
το λουμινέικο αίμα.
Κυκλοφορεί η μαμά, στην φαντασιόπληκτη εικόνα τους,
την χλιδάτη.
Και δε ξεχνούν το παραμύθι τους ποτέ,
αυτό που λέει η μαμά,
αστική τάξη, η άρχουσα κυρία.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ανάσταση για ποιόν.

Ανάσταση για ποιόν.

Ανάσταση για ποιόν, αλήθεια.
Ποιος θα αναστηθεί, βλέπετε την ουτοπία,
και του γέννημα του παραμυθιού,
η αστική τάξη παίζει, παντού και πανταχού παρών είναι.
Και εσύ λαέ δύσμοιρε, πότε θα αποφασίσεις να αναστηθείς,
του Χριστού τα πάθη ζεις, αν ζεις,
μες την φτώχεια σου και στην ανέχεια σου,
ενώ παράγεις τόσο πλούτο και ζεις σα να ‘σαι ζητιάνος,
ως πότε όμως.
Έλα λοιπόν, πάρε τα σκήπτρα,
ώρα σου είναι να τιμήσεις το μέλλον σου, που θα ‘ρθει.
Στην αυγή των αγώνων, στην ανάσταση σου.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η ταπείνωση επί πίνακι.

Α Απληστία κι ανέχεια,
Ταπεινώνονται,
Την ώρα που ο θάνατος,
Βολτάρει, στο προθάλαμο
του μεγάλου λαϊκού ξεσηκωμού.

Το φως, απογυμνωμένο,
Μουγκό, απλώνει αμείλικτο,
Στην εικονισμένη δυστυχία.
Η ταπείνωση επί πίνακι,
Μοστράρει, ενώ ο επιθανάτιος
Βρόγχος, σαν τράγος στέκει ορθός.

Η μοίρα και το μοιραίο
Παίζονται στο έργο.
Ο άπληστος και ταπεινός.
.
Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Από την ποιητική συλλογή «Κομμουνιστικό μέλλον και άταξη κοινωνία»….

Λάθος δίδαγμα.

Διδάγματα απ’ την μπουρζουαζία,
λάθος.
Πότε τ’ αρπακτικά,
σε με διδάξουν.
Το μέλλον,
ανήκει στο φως.
Το μαύρο μέλλον,
ανήκει στο τουφέκι.
Κι ειρήνη φέρνει
τον πόλεμο,
κι’ ο πόλεμος την ειρήνη.
Κι’ ο νους φέρνει την πάλη,
τη συντριβή
Της τάξης των μπουρζουάδων.
Λάθος δίδαγμα, πήρες
μουζίκε.
Πορεύεσαι, στο τεντωμένο σχοινί
ενός βρικόλακα.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ο επόμεν’ Χριστός

Ο επόμεν’ Χριστός

Ο επόμεν’ Χριστός, αλλά κομμουνιστής, λαϊκός
υπηρέτης, υλιστής, διαφαντευτής.
Εκείνος θα ‘ναι, ο επόμενος Χριστός,
που στη γης, σπορά θ’ αφήσει μέγα.
Ο επόμεν’ Χριστός, θα ‘ναι τα
εκατομμύρια αχτίδες του φωτός,
ο συμπαγής κατακόκκινος ήλιος.
Η θεά των ονείρων, στην αρχέγονη ελληνική γη.
Θα ‘ναι τα δισεκατομμύρια άτομα, ενωμένα και συγκροτημένα
σε μάζα, τρομερά σφιγμένη, στρογγυλεμένη,
και σαν τον ήλιο ‘ ανατέλλει, έτσι
κι μάζα θα κυριεύει στον πλανήτη,
Σαν διαφεντευτής, και λατρεύοντας την ηλιακή μάζα,
και την ανθρωπόμαζα.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Απ’ την ποιητική συλλογή το μέλλον το ανθηρό