Το ανώτερο σχολείο είναι η ιστορία

Στην παιδεία την ανώτατη στον άνθρωπο, μια και μοναδική βάση, αποτελεί την ψυχή, της ολοκληρωμένης παιδαγωγικής μόρφωσης,
Τα ντοκουμέντα, τα ιστορικά κειμήλια, η ίδια η ιστορία καθεαυτή, η ταύτιση αυτή, με την ίδια πορεία του ανθρώπου.
Χωρίς ιστορία, ένας λαός, είναι ευάλωτος και επικίνδυνος, δεν έχει την κατάλληλη χροιά, γνωρίζει τη διαστρέβλωση της ιστορίας, διακατέχεται ότι είναι γνώστης για την ιστορία, ότι έχει στα αλήθεια παραμόρφωση.
Το κύριο που του λείπει από ένα χαρακτήρα είναι ο ιστορικός υλισμός και η ιστορική αποστολή κάθε λαού, των προλεταρίων.
Είναι ανάγκη να πάρει μαζικές διαστάσεις, η ιστορική μόρφωση, η γνώση, η ντοκουμεντοποίηση.
Κάθε λαός, του είναι κυριολεκτικά απαραίτητη, η ιστορία, η ιστορική αλήθεια, ο ιστορικός υλισμός.
Δεσπόζει, σαν μάθημα ζωής η ιστορία. Σε κάθε ζωή πρέπει να είναι στο επίκεντρο και ο υλισμός της, ως πυξίδα στα ανθρώπινα όντα.
Άρα το ανώτερο σχολείο είναι η ιστορία. Τεράστιο εφόδιο του ανθρώπου, για να μπορέσει να έχει ύπαρξη, και νόηση, μέλλον.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.

Advertisements

Οι χαμοπρεπής πλατσαρίζουν ανέγνοιαστοι. Γλαρός, δάσκαλος κι οδηγητής.

Ροβινσώνες αληθινοί, πλασάρουν ότι υπάρχει, και αυτοπλασσάρονται, σαν ιππότες της εξουσίας των αστών.
Βλέπουν το θάνατο και χαίρονται, μένουν ανέγνοιαστοι, αμίλητοι και μαζί γελαδεροί.
Γύρω, γύρω, μουγκαμάρα, μα δαύτοι, κοιτάζουν πίσω, το ρολόι του σταματημού, το λίθο, σαν σκιερά ανθρωπίδια κάνουν τα τυφλά, εις του θανάτου την πόρτα.
Οι χαμοπρεπής πλατσαρίζουν ανέγνοιαστοι, χωρίς πυξίδα, χωρίς δίδαγμα, δίχως σπουδή του πνεύματος, χωρίς μια αγωνία.
Έχουν μαγευτεί από τον Ροβινσώνα τον «οπορτουνιστικό – σοσιάλα».
Μασάν πάντα τα ίδια, και ξανά και ξανά γελαδεροί σαν φιγούρες ξεχασμένες στις Κερενσκιανές εποχές.
Γλάροι πάνε εδώ κει, κοιτούν, δεσπόζουν στην αέρινη ατμόσφαιρα, έχουν την περηφάνια τους, είναι νοήμων, λεύτεροι κι αφόβιστοι.
Λες και κρατούν γκέμια, δάσκαλοι και οδηγητής της μοίρας, δε μασάν, τα παραμύθια του Ροβινσώνα ούτε είναι χαμοπρεπής, ελεύθεροι, άφοβοι καθοδηγητές, μπροστά βαδίζουν.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.

Η ρεκλάμα της μπουρζουαζίας.

Παιδιά, πω πω, τι λάμψη, ποιος οχετός,
την ξεφυσά στις αχτίδες του.
Είναι η ρεκλάμα, το φως που γυαλίζει πάνω της.
Είναι τα λουμινάτα παιδία της μπουρζουαζίας.
Είναι οι ευεργέτες που πουλούν ευεργεσία,
με κλεμμένο πλούτο λαϊκό, από την εκμετάλλευση της μπουρζουάδικης κοινωνίας.
Το μόνο που είναι κηφηνοειδή παράσιτα, όπου κάνουν την αφαίμαξη
παραγόμενου πλούτου, τον σωριάζουν, κι αρχίζουν την ρεκλαμάτη τύφλωση στο λαό.
Και μια γυναίκα, κερδίζει λαϊκό έρεισμα, όταν πλασάρετε ευεργέτιδα,
με επάγγελμα κηφήνας.
Άρα η μπουρζουαζία τυφλώνει τους ανθρώπους με το παραμύθι της, το ρεκλαμέ, με ευεργετική ακτινοβολία.

Μανώλης Δρακάκης (Ποιητής – Συγγραφέας)

Νεκρανάσταση μην περιμένεις

Το κράτος σου μπουρζουαζία, βρίσκεται υπό σήψη.
Η κραυγή του ανέμου, βογκά απ τη μπόχα.
Βογκούνε τα παιδόπουλα δίχως ψωμί, δίχως όνειρα.
Το μέλλον τους, το τρώει ο πόλεμος,
Τα μονοπωλιακά κέρδη της μπουρζουαζίας.
Το κράτος σου, η πείνα κι ο θάνατος
Θα το αφανίσει η σήψη του.
Μπουρζουαζία ο εργάτης σου, είναι εφιάλτης σου.
Νεκρανάσταση, μην περιμένεις απ’ το προλεταριάτο,
Οι μουζίκοι σου εξατμίστηκαν στο χρόνο.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.

Τούτα τα παιδιά, θα τιμήσουν την ιστορία

Εσείς γλύφετε τους κώλους,
Τους κοινούς πισινούς, της μπουρζουαζίας.
Τα παιδιά σας, θα γλύφουν τα κόκαλα
Που θα πάνε στα σκουπίδια και θα φωνάξουν πεινάμε.
Κι κατάρα θα πέφτει στους πουλημένους μουζίκους
Που μόλις ψόφησαν, χωρίς να δεχτούν,
Να πουν μια φορά, ζήτω ο Καραϊσκάκης,
ζήτω ο Αθανάσιος Διάκος, ο παπάς διάκονος.
Χωρίς να φιλήσουν τη γη που τους γέννησε,
Χωρίς να προσκυνήσουν, το δίκιο του λαού, του εργάτη.
Χωρίς οίκτο για το μέλλον των παιδιών τους.
Τούτα, τη θυσία, το μπόι του Μπελογιάννη
Θα τιμήσουν Ιστορία.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.

Ένας πειθαρχημένος λαός.

Ένας πειθαρχημένος λαός, πάντα κερδισμένος βγαίνει, μετά την επανάσταση.
Άνθρωποι σπουδαγμένοι, διδάκτορες του δίκιου, όπου έχουν κερδίσει στη ζωή,
οργάνωση, σπουδή, αγώνα, πειθαρχεία.
Άνθρωποι της τέχνης, του μαλά και του σφυριού, χειρονάκτες, όλοι εσείς οι παραγωγοί αποτελείτε τον πειθαρχημένο λαό, που θα αυγατίσει στο ευγενικό αλλά καυτό μέλλον, το σχεδιασμένο επιστημονικά, στις σύγχρονες ανάγκες των σοσιαλιστικών κοινωνιών.
Μετά την επανάσταση, πειθαρχεία και πολιτισμός, θα ανάγουν την ανώτερη μόρφωση στο λαό, θα κερδίσει την ανώτερη βαθμίδα, την ελευθερία του στον κομμουνισμό.
Το ευγενικό και πολιτισμένο μέλλον, θα ενσαρκώνεται απόλυτα και με βεβαιότητα.

ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ.

Απολογία για το ταξικό αμάρτημα,

Απολογία για το ταξικό αμάρτημα,
Απολογία για το λαϊκό συμφέρον,
Απολογία για την υπεράσπιση των αγροτικών αγώνων.
Όχι δεν απολογούμαι γιατί δεν εγκληματώ,
όταν με τους αγώνες μου τιμώ την τάξη μου την αγροτιά.

Βέβαια κι αυτή που με νόμους τους,
υπηρετούν την άρχουσα τάξη των πλουσίων,
εκείνων που δημιούργησαν
την αφαίμαξη του πλούτου που παράγω,
και αυτό είναι το ζητούμενο.

Ποιος θα καρπωθεί τον πλούτο,
και για ποιόν.
Δημιούργησαν ρημαδιό,
ζωή σμπαραλιασμένη.
Φόβο ο ένας για τον άλλο,

Αυτό θέλουν να σπείρουν,
των αστών τα αγροτοδικεία,
να στήσουν καις την Κρήτη.
Λυπούμεθα αλλά δε θα πάρουμε,
μήτε φόβο, μήτε πανικό,
από μια χούφτα παράσιτα.

Εξάλλου το 1946 έως το 1954,
στη Μακρόνησο εκείνη η Ηρωίδα,
η ογδοντάχρονη Μπλαζάκενα,
Χανιώτισσα και Αποκορωνιώτισα,
απολογούνταν μπρος στην ανθρωπότητα, ότι ούτε δολώνει, ούτε υπογράφει.

Έλεγε κάλιο νεκρούς γιους παρά προδότες.
Κι εγώ εμείς οι Λεύτεροι άνθρωποι της σκέψης,
δε θα γίνουν ούτε προδότες ,
ούτε θα μοιρολατρήσουνε,
θα λευτερώσουν λαούς απ’ τα δεσμά της εκμετάλλευσης,
στην τάξη και στο όργανο μου.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΔΡΑΚΑΚΗΣ ΠΟΙΗΤΗΣ/ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

Η προβοκατόρικη κυβέρνηση του κεφαλαίου

Η προβοκατόρικη κυβέρνηση του κεφαλαίου, τη διακατέχει μίσος για τους αγώνες του λαού, αλλά και σηψαιμία.
Το ψέμα, το κάνει λίγο, λίγο τοίχος, λες και είναι αληθινό.
Μόνο που το δίκιο θα πορευτεί.
Το κάνει βούτυρο, στο ψωμί, όπου το τρώνε οι μουζίκοι αδιακρίτως, μικροαστοί.
Το δένει κλωστή, κλωστή και το κάνει τριχιά ύστερα καραβόσκοινο , κι’ έπειτα,
υποταγμένοι να σύρουν το αστικό κουφάρι,
ακόμη γεννά η μαμά ο καπιταλισμός.
Ραδιουργίες αμέτρητες, ο πρωταγωνιστικός ρόλος, ταιριάζει στον καπιταλισμός,
ακόμα και το μαφιόζικο παραμύθι, θυμίζει σενάριο επιστημονικής φαντασίας, ένας αστυνομικό για να κατηγορήσει ένα αγρότη που κάνει αγώνες για την τάξη του, εφεύρει το κλείδωμα του δρόμου δέκα λεπτών, με την άδεια της αστυνομίας στα Μεγάλα Χωράφια Χανίων, ψεύδονται τα λαγωνικά της μπουρζουαζίας, οι μαριονέτες του παραμυθιού.
Ψεύδονται ότι εγώ κι υπόλοιποι αγρότες οι χιλιάδες, ήταν, η έτυχαν διόλου τυχαία, αλλά αγώνα κάνανε συμπαράστασης της αγροτιάς, για να μην ξεκληριστεί η αγροτιά.
Προβοκάρουν, όταν αυτοί στήνουν το δόκανο και τη φάκα.
Το παραμύθι τους τελειώνει εδώ, στο μεγαλειώδη αγώνα της αγροτιάς, στην ενότητα της τάξης τους και στην κοινωνική ταξική αποστολή στη θεμελίωσης της κοινωνική συμμαχίας.

Πολιτικές επιστήμες και σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Πολιτική, τι είναι. Είναι εργαλείο για να επεξεργαστείς το μέλλον του ανθρώπινου γίγνεσθαι.
Για να προωθήσεις, το πολιτισμό κάθε λαού, αλλά και να τον κρατήσεις.
Πολιτική σημαίνει επεξεργασία και επιστήμη, που στο μέλλον οι νέοι άνθρωποι θα αφοσιώνονται κυριολεκτικά σε αυτήν.
Οι πολιτικές επιστήμες στη σοσιαλιστική οικοδόμηση θα παίζουν πρώτο και βασικό ρόλο.
Το σχεδιασμό της οικονομίας και της κοινωνίας, το ζωτικότατο.
Τις σύγχρονες σχεδιάσεις για το μέλλον.
Πολιτισμός, οικονομία, πολιτική και επιστήμη, θα κυριαρχούν στο σοσιαλισμό, στην οικοδόμηση του.
Βέβαια, στις πολιτικές επιστήμες, δε θα λείπει ο σχεδιασμός της αστροφυσικής.
Σημαντικό κομμάτι για το μέλλον για το σοσιαλισμό σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Δρακάκης Μανώλης Ποιητής Συγγραφέας.

Εξανθρωπισμός παντού.

Τα υποτελή των αστών, δεν τους πρέπει να είναι μιαρά,
χρειάζονται εξανθρωπισμό.
Υποτέλεια, είναι έργαλείο των αστών γι ατην υποδούλωση των μαζών, και στη συνέχεια
η αφίαμαξη του πλούτου που παράγουν .
Είναι εκείνοι, που ελαφρώς σκύβουν το κεφάλι στο μπουρζουά, δηάδή στον αστό εκμεταλλευτή.
Είναι εκείνα τα όντα τα αδρανά, τα κατώτερα κοινωνικά, που δεν έχουν καταλάβει,
κείνα τα αγράμματα η μορφωμένα, που φορούν παρωπίδες, όπως τα άλογα
στην παλιά εποχή, όπου εξουσιάζονται, η καλύτερα λοιμένοναι τη ζωή των,
η υποτέλεια των αστών, του μπουρζουά.
Σήμερα η κοινωνία τερμάτισε, και τα όν π΄ρεπει να γίνουν όντα,
κι ο εξανθρωπισμός να φέρει ελευθερία, πολιτισμό, ευημερία,
προώθηση των λαϊκών συμφερόντων.
Και αυτά τα όντα, θα πρέπει να είναι κυρίαρχα στο πλούτο που παράγουν.
Τα ον, να περάσουν στην οντότητα, κι από αναλεύθερα, να ζουν τη λευτεριά, να ‘χουν ειρήνη,
λαϊκή εξουσία, κι ‘οχι νανε μιαρά της υποτέλειας στους μπουρζουάδες.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής-συγγραφέας