Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού

Τα σαπιόνερα του καπιταλισμού είναι τα βάλτα τους, όπου μέσα βιώνουν
οι μικροαστοί, και κάθε λογής, μουζίκοι μάσα μπούκα κι ανθρωποειδή, που ζουν, τις σχέσεις παραγωγής του καπιταλισμού.
Αυτός ο τρόπος ζωής του ατόμου στον καπιταλιστικό αναρχισμό.
Στην αδηφάγα κατάσταση που ζει ο πολίτης , που δεν είναι υποχρεωμένος να ζει στα σαπιόνερα του, να βιώνει στα βούρκα του, στη σήψη του μαζί με τον αργό θάνατο που τον περιβάλει.
Είναι υποχρεωμένος, σαν μάθει ότι η αλήθεια γίνεται πείραμα, κι ίδια η ζωή του, μανία εξοστράκισης, από την φοροαφεμαξοληστεία, ότι του τάζουν τη ζωή την ιδανική, και τέλος σαν την δει την ζωή του εν τάφο, πολυτέλεια, πεταμένη σαν το τίποτα, από τους πολέμους.
Βέβαια θα ήταν μεταφυσικό αν έβλεπε ο καθείς μας τον εαυτό του νεκρό για σκοτωμένο.
Αν μπορούσε όλο αυτό το ανθρωπίδιο που ζει γύρω μου, και που είναι υποχρεωμένο να κάνει την υπέρβαση, η το άλμα, για να ζήσει μια και δια παντός κι αυτός, κι οι γενιές που έρχονται τα αχιά.
Είναι υποχρεωμένος να κάνει στα μυαλά του, μονομερή διαγραφή του μύθου που ζει.
Το μέλλον του ανήκει.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής/Συγγραφέας.

Share Up To 110 % - 10% Affiliate Program

Advertisements

Ανάσταση για ποιόν.

Ανάσταση για ποιόν.

Ανάσταση για ποιόν, αλήθεια.
Ποιος θα αναστηθεί, βλέπετε την ουτοπία,
και του γέννημα του παραμυθιού,
η αστική τάξη παίζει, παντού και πανταχού παρών είναι.
Και εσύ λαέ δύσμοιρε, πότε θα αποφασίσεις να αναστηθείς,
του Χριστού τα πάθη ζεις, αν ζεις,
μες την φτώχεια σου και στην ανέχεια σου,
ενώ παράγεις τόσο πλούτο και ζεις σα να ‘σαι ζητιάνος,
ως πότε όμως.
Έλα λοιπόν, πάρε τα σκήπτρα,
ώρα σου είναι να τιμήσεις το μέλλον σου, που θα ‘ρθει.
Στην αυγή των αγώνων, στην ανάσταση σου.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Στο αντίπαλο στρατόπεδο.

«Στο αντίπαλο στρατόπεδο».

Τους φούσκωσαν με ελπίδες, φαμφάρες, τα τακίμια των καπιταλοφασιστοπορτουνιστών. Τους μπέρδεψαν με 1000 λέξεις, που δεν εννοούν τίποτα άλλο, φτώχεια κέρδη, φτώχεια κέρδη, ακόμα πιο πολλά, ενώ ο ύπνος, βαθιά κρατεί.
Τους μπέρδεψαν, γιατί χαμερπείς, δουλόχαρος, και δουλοχάφτης παραμένει ο λαός, ποτισμένος με δηλητήριο οχιάς, ψέμα οχετός.
Κι αυτοί η αρχιτεκτόνισσα, είναι η μπουρζουαζία, κείνα τα κοπρογεννή τέρατα,(κοινώς κηφήνες).
Τώρα, σέρνονται στα βαλτόνερα, ανθρώπινα όν είναι, σκουλήκι άθλιοι, τίποτα απ’ το τίποτα.
Είναι τίποτα, είναι στο αντίπαλο στρατόπεδο, στα βούρκα τα σαπισμένα, έρπονται, έχουν κολλήσει σαν μύγες, και είναι σπιούνοι, γλυφολαμόγια, τομαρόφιλα, αδαής όντα, που ψάχνουν την θύρα της λευτεριάς, την ανυποταγή τους, το φως της οργής, το τρύγος της.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.

Η άρνηση της διδαχής, τυφλός δέκτης.
Η διδαχή, όπλο διαχρονικό στα βάθη των αιώνων.
Το σάπισμα γεννιέται, ύστερα απ’ την άρνηση της διδαχής στον άνθρωπο.
Στον τυφλό άνθρωπο, που ψάχνει το φως του, ψάχνει το υλικό, το ιδανικό, που δεν καίει η κάυτρα η ζωή στο παρασιτικό παρών.
Ψάχνει τα χαμένα όνειρα του χτες.
Τα όνειρα που οδηγούν σε ένα νέο ταξίδι, τσα ανθρωπότητας, να διδάσκονται και οι διδαχούντες,να τραβούν εις την καρδιά του φωτός.
Κι άνθρωποι εξευγενίζονται, να γίνονται ανώτεροι, νέου τύπου άνθρωποι στη νέα κοινωνία, εκείνων των μαζών που θα οικοδομούν στο αύριο του κόσμου, στην αυγή του.
Εγώ είναι εδώ, εσύ είσαι κι φτάνοντας την κορυφή, με νίκησες, με πέρασες, είσαι το δέος κι η δύναμη για την κατάκτηση του πλούτου που παράγεις.
Είσαι εσύ, είμαι εγώ, είμαστε εμείς, ο λαός ο δυνατός, που θέλει να πάει μπροστά, ο λαός που έμαθε ότι η ζωή του ανήκει, και ότι θα την πάρει, η στιγμή είναι κοντά, που η οργή του, θα χτίσει σαν βγάλει το παλιό και θεμελιώσει ο νέο, την ανθισμένη ονειρεμένη εποχή, που η επιστήμη θα είναι για τον άνθρωπο, κι ο άνθρωπος για την επιστήμη, ένας λαός επαναστατημένος, μπορεί να δώσει έναυσμα για εκείνη την εποχή τη μέλλουσα, σοσιαλισμού κομμουνισμού, ευγένειας και ευλογίας του ανθρώπου, ότι το πιο ιερό γέννημα στη γης,

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.

Πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Τα έργα στις μέρες μας μεγάλα, κι κυκαιώμανη τέφρα σμπαραλιάζει τα όνειρα των λαών. Τα έργα που μένουν στις μέρες μας, είναι η τεφρόμενη γης, και τα όνειρα του λαού, βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο.
Το φως στις μέρες μας, κινδυνεύει να γίνει όμηρος των αστών, και το παιχνίδι, μπαλάκι, ρίχνεται από την πολιτική διπλωματία των οπορτουνιστών.
Βλέπεις, διπλωματική υπηρέτες των αστών είναι οι οπορτουνιστές, που εσύ λαέ άμοιρε και απληροφόρητε κινδυνεύεις λόγω συνέχισης των, να βρεθείς θύμα πολιτικών συγκρούσεων για τα κέρδη, βγαλμένα μέσα απ’ το αίμα.
Το πολιτικό προσωπικό της οπορτουνιστικής πτέρυγας εγγυάται τα κέρδη και το χάος, και ένα λαό έτοιμο να κατασπαράξουν οι λύκοι οι μονοπωλιακοί,
Ανυπεράσπιστο, απ’ τα δεινά που θα δημιουργήσουν οι ίδιοι.
Εξάλλου πως θα μπορούσε, η οπορτουνιστική αριστερά του Κύρκου, αυτό το μόρφωμα, να μην προδώσει τις αξίες και τα ιδανικά τους αγώνες του Ελληνικού λαού και του Ευρωπαϊκού.
Να τις παραδώσει, όλες τις αξίες και ότι έχει απομείνει, στα ιμπεριαλιστικά θεριά.
Το μόνο που τους έχει απομείνει είναι η θηλιά στο λαιμό, μαζί κι μαμά ο καπιταλισμός τους, κι υγιής επιχειρηματίες τους, δηλαδή αυτό το μόρφωμα των οπορτουνιστών, των αστών και των ναζιστικών, μόρφωμα.
Η συνταγή να γλιτώσουν απ’ το λυντσάρισμα των άλλων είναι η συντριβή τους, για να ξημερώσει η αυγή και το αύριο. Νίκος Μπελογιάννης.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Ελληνικέ Λαέ σε πλάνεψαν.,

Ελληνικέ Λαέ σε γέλασαν
Ξανά Κερεσυανά απολιθώματα
Και τώρα σου τάζουν ζωή στα ψίχουλα,
Ζωή ασκητή.
Οργάνωσε το σήμερα για να έχεις το
Αύριο.
Πάλεψε, γίνε πρωτοπόρος,
Η ελπίδα είναι στη λευτεριά σου,
Απ’ το ζυγό της εκμετάλλευσης του
Τυρανικού καθεστώτος.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής Συγγραφέας μέλος της εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Η πασοκατζίδικη μούμια, ξαναζωντανεύει μες στο ΣΥΡΙΖΑ για να υπηρετήσει τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Παπανδρέου, μεγάλη, βαρύγδουπη λέξη, τι είναι, όνομα, η ίδια η μούμια, η είναι κουφάρι που έμεινε στο χρόνο που σάπισε στο χτες, και πήρε κυτταρογένεση στο σώμα του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάρε μουζίκε το αίμα που ρούφηξε από το 81, και χτύπα,
Μες στην ΣΥΡΙΖΑΪΚΗ οπορτουνιστική φάρα.
Πάρε το βόλι το λαϊκό, και όρμησε, στον θεμελιωτή της οπορτουνιστικής ομάδας, κι αφάνισε την.
Αφάνισε και τον ιδιόχειρα Λεωνίδα Κύρκο, το απόσταγμα της μπόχας των μπουρζουάδων.
Υπηρέτη των χλιδωοικογενειών, σφαγέα των ονείρων, της ευημερούσας κοινωνίας.
Η ευμάρεια των λαών, έγινε και αυτή μούμια, σαν το ΠΑΣΟΚ, χάρις του ιδιόχειρα οπορτουνιστή. Αυτού του θαυμαστή του μεγάλου ονείρου, να δει τον καπιταλισμό, εξανθρωπισμένο και την πείνα να οργιάζει από τον εκμεταλλευτή κι ο θύτης και το θύμα, να κατοικούν μαζί.
Εργάτης, δούλος και αφέντης να συνευρίσκονται, για τα κέρδη των.
Κέρδη από τους πολέμους, κέρδη, κέρδη.
Εμπόριο ο θάνατος ο ιμπεριαλιστικός, αυτό έγραψες φάρα ρεφορμιστική, οπορτουνιστική κρεμάλα.
Το θάνατο και τα κρεματόρια, η μούμια σου βρυχάται στο ΣΥΡΙΖΑ κείτεται.
Παπανδρεϊκό ομοίωμα, γεννάται.
Κι η ΠΑΣΟΚκατζίδικη μούμια, ξαναζωντανεύει μέσ’ το ΣΥΡΙΖΑ, για να υπηρετήσει, το κεφαλαιοκρατικό απόστημα.

Μανώλης Δρακάκης Ποιητής – Συγγραφέας Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την

Την συμμαχία του λαού αγάπησε την, ψήφισε την
Αιχμάλωτοι των μπουρζουάδων. Οι κοιμισμένοι ψηφοφόροι. Δείτε τους.
Ακουμπήστε τους. Το αίμα δεν κυκλοφορεί στις φλέβες τους, μούδιασε η ψυχή τους, τα μάτια τους, πάγωσαν βλέποντας μόνο κάτω.
Ζητούν βοήθεια, μα δεν τη νιώθουν, κι ότι πρέπει να την πάρουν, υλική η μη.
Δεν έχουν θάρρος, μονάχα φόβο απ’ το καθεστώς το λιθομένο, το τυρανικό μόρφωμα που λέγετε καπιταλιστική ανθοφορία, κέρδη για τη δράκα των πλουσίων.
Εκπέμπουν sos σε λάθος κατεύθυνση, και πως εξάλλου θα σωθούν, ψηφίζοντας κείνους που τους βάζουν στο λαιμό τη θηλιά, κείνους που ψήφισαν με χέρια και με πόδια το Μάαστριχτ.
Πώς να σωθούν, όταν οι ίδιοι βγάζουν τα μάτια τους, υποστηρίζοντας τους υποκλιμένους στην βαρβαρότητα, αυτούς τους υπηρέτες των μονοπωλιακών συμφερόντων, τους ίδιους τους ιμπεριαλιστοφάγους. Το SOS, μόνο θα το πάρεις απ’ την ενωμένη πάλη του λαού.
Σήκωσε λοιπόν το κεφάλι ψηλά. Το βλέμμα σου να στραφεί στον ουρανό, στο καθάριο όνειρο του μέλλοντος.
Σήκωσε τα χέρια σου ψηλά, σχημάτισε τη γροθιά, κι ο φόβος θα έχει φύγει, κι οργή θα γίνεται αυλάκι μετά ποτάμι, και έτσι θα πνίξει το άδικο κι αυτό που το γεννά.
Υπάρχει λοιπόν παράθυρο στον ήλιο, υπάρχει ελπίδα, καν την πάπυρο αναμμένο και κράτα την ψηλά, μπορείς να δεις το όνειρο σου, στον ήλιο να έρχεται στο μεγάλο και τρανό πάπυρο. Μπορείς να γίνεις ο ίδιος δύναμη, στόμιο γιγάντιο, αρκεί να ξέρεις ότι το παλιό σάπισε, και το νέο ανατέλλει,
Κι ότι χιλιάδες πολλές γροθιές μπορούν το παλιό το σάπιο να γκρεμίσουν μπορείς λοιπόν, ανέγνοιαστε ψηφοφόρε, να ‘γκαστείς παίρνοντας απόφαση, ότι δεν πάει άλλο, φτάνει, ως εδώ, πρέπει να νικήσω τον ύπνο μου, που μου χάρισαν των αστών οι υπηρέτες, κι εγώ τον πληρώνω και οι γενιές που έρχονται, μπορώ να στέκομαι όρθιος με το μυαλό καθάριο, να δώσω κι εγώ, ώθηση στη λευτεριά του κόσμου.
Μπορώ με τη γροθιά μου, με τη ψήφο μου, να χτίσω τη συμμαχία του λαού, αυτή που θα δώσει SOS, ελπίδα και ανάσα ώστε τα πλούτη να μην ιδιοποιούνται απ’ τους ιμπεριαλιστοφάγους, κάνοντας τα πολεμοφόδια να με σκοτώνουν. Γι αυτό τώρα που είναι νωρίς ιδιοποίησε τον πλούτο που παράγεις ψηφίζοντας ΚΚΕ – Κοινωνική Συμμαχία, του λαού στήριγμα, την κοινωνικοποίηση του πλούτου, την ανθοφόρα σοσιαλιστική ευημερία.

Μανώλης Δρακάκης ποιητής.

Πως είναι είναι ο πραγματικός άνθρωπος στην ανατέλλουσα κοινωνία.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία ο άνθρωπος πρέπει ‘χει πίστη στα ιδανικά τ’ ανθρώπινα, πρώτον, να είναι ευγενής,   δεύτερον φιλότιμος, τρίτον φιλόσοφος, τέταρτον αληθινός, πέμπτον κομμουνιστής και μαχητής της ελευθερίας και της δημοκρατίες του σοσιαλισμού κομμουνισμού.

Στην ανατέλλοντα κοινωνία, ο πραγματικός άνθρωπος, είναι εκείνος ο σύγχρονος ο τεχνολογικά και επιστημονικά ανεβασμένος, αυτός ο άνθρωπος που θα γκρεμίσει το Σάπιο, το ξεπερασμένο και γερασμένο, και στη θέση του θα οικοδομήσει και θα ριζώσει του ονείρου το καινούργιο, η οργάνωση του λόγου, ο σοσιαλισμός.

Στη θέση των ιμπεριαλιστικών πολέμων, ο πραγματικός άνθρωπος, θα χτίζει την ειρήνη, στην ανατέλλοντα κοινωνία, την επιστημονικά σχεδιασμένη.

Ο πραγματικός ανθρώπος, θα είναι ένας λαός, ο φιλόσοφος επαναστάτης αληθινός, μάχιμος της ελευθερίας, του σοσιαλισμού, προλεταριακός, γεννημένος για το δίκιο. Θα είναι εκφραστής καθημερινά, του νέου, ντύσει ευτυχία των ανθρώπων, ο καθοδηγητής των ανώτερων ιδανικών, του κομμουνισμού, της αταξικής κοινωνίας και της αρμονίας.

Δρακάκης Μανώλης ποιητής συγγραφέας κείμενο κοινωνικό θεωρητικό πολιτικό στο θείο ενσαρκωμένο

Σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής στην καρδιά του καπιταλιστικού συστήματος.

Ένα ένα τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος. Ένα ένα, τα κατάλοιπα του σάπιου καθεστώτος, εκλύουν με το χρόνο μου, στην ίδια τη σήψη του. Τα νέα φύτρα, γεννιούνται στο φως, κάθε λίγο πιο πολύ, ενώ οι σχέσεις παραγωγής στο καθεστώς, σαπίζουν, ολοένα και περισσότερο.

Έρχεται η γέννηση του νέου, όπου θα κάνει την αλλαγή σκυτάλης, από το παλιό στο νέο.

Στην αγροτική παραγωγή, ο σοσιαλισμός ως επηρεάζει ουσιαστικά, ενώ τα φύτρα, γίνονται το ένα πίσω το άλλο συνεχώς. Ίδιες ζωή που επαληθεύει, πανηγυρικώς, ακόμα και εκκωφαντικός.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής, στην καρδιά του Σταδίου καπιταλιστικού συστήματος επωάζουν την ίδια την οικολογική παραγωγή.

Ο αγρότης έχει τις προϋποθέσεις, τον τρόπο, για να φέρει στη ζωή τα νέα φύτρα, τις σοσιαλιστικές δεν αντανακλασεις, σε μεγάλη ακτίνα.

Γιατί ο σοσιαλιστικό τρόπος παραγωγής και οικολογία, δεν μπορούν να χωριστούν. Σαν τάς σιαμαία είναι μαζί, έτσι όμως μπορεί να θρεφτεί με καθαρές τροφές, στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Το δικό του μέλλον ανήκει στην κολεκτιβοποίηση της την οικολογικοποίηση της παραγωγής. Η επιστημονική σκέψη και παραγωγή, ο σχεδιασμός, θα δώσει, τον προαπαιτούμενο καρπό.

Καρπό τροφή, που δε θα επηρεάζουν τον ανθρώπινο οργανισμό, απεναντίας θα φερθεί σωστά τον ανθρώπινο σώμα και θα δίνει η ίδια σε δεκάδες χρόνια μακροημέρευσης.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις δίνουν το έναυσμα για οικολογικό σχεδιασμού και παραγωγή, των καρπών, μόνο οιι σοσιαλιστικές σχέσεις, μπορούν να κτιστούν η να γεννήσουν φύτρα σοσιαλιστικής παραγωγής.

Οι σοσιαλιστικές σχέσεις, κτίζονται, και μπορούν να κτιστούν στην καρδιά του σάπιου καπιταλισμού που τον τρώει η σήψη. Άυτό βέβαια είναι ένα βήμα πριν τη σοσιαλιστική επανάσταση, που θα καταφέρει να τουμπάρει την όψη του νομίσματος, σε όλες τις χώρες που σαπίζει σταθερά ο καπιταλισμός. Τα προλεταριακά, έχουν ιστορική αποστολή του, δίπλα οι σύμμαχοί της αγροτιάς.