Παρελάυνουνε ατίμητοι

Παρελάυνουνε ατίμητοι
Στην τιμημένη λεωφόρο του μέλλοντος.
Δες το σφυγμό,
κρατάει την ανάσα του κόσμου,
σαν θα κραυγάσει,
το ζήτω,
σαν γίνει κρατήρας
το δίκιο στην ώρα που αστράφτουνε τα μάτια,
σαν δύο γιγάντιες θάλασσες,
την ώρα που ο νιός,
παρελαύνει ατίμητος,
στην τιμημένη λεωφόρο
του μέλλοντος.

Τα ζήτω γίνηκαν πολλά,
κι η δύναμη, γεννιέται απ’ τα
μάτια της νιότης, το κόκκινο λουλούδι,
που στολίζει κι αφυπνίζει,
εις τους αιώνες.

Μανώλης Δρακάκης ποιητής συγγραφέας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s